Μετανοώ για όλους … Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς Ποίημα XXIX (29)

Μετανοώ για όλους …
Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς
Ποίημα XXIX (29)

Γιά όλες τις ανθρώπινες αμαρτίες μετανοώ ενώπιόν Σου, Πολυέλεε.

Δες ο σπόρος όλων των αμαρτιών στο αίμα μου βρίσκεται.

Με τον δικό μου μόχθο και το δικό Σου έλεος καταπνίγω την κακή αυτή σπορά μέρα και νύχτα.
Για να μη φυτρώσουν αγκάθια, αλλά σιτάρι καθαρό
στον αγρό του Κυρίου.

Μετανοώ γιά όλους τους μεριμνώντες, που,
κάτω από το βάρος των μεριμνών τους, γονατίζουν και δεν γνωρίζουν να εναποθέτουν
όλες τις μέριμνές τους Σε Σένα. Για τον αδύναμο άνθρωπο
αβάστακτη είναι και η μικρότερη μέριμνα, ενώ γιά Σένα
και ένα βουνό από μέριμνες είναι σαν μιά μπάλα χιονιού
ριγμένη στην κάμινο του πυρός.

Μετανοώ γιά όλους τους αρρώστους, γιατί η αρρώστια
είναι καρπός της αμαρτίας. Όταν με την μετάνοια καθαρισθεί
η ψυχή, και η αρρώστια εξαφανίζεται μαζί με την αμαρτία,
και εισέρχεσαι Εσύ στην ψυχή, Αιώνια Υγεία μου.

Μετανοώ για τους απίστους, που με την απιστία τους
σωρεύουν μέριμνες και τις ασθένειες
και στους εαυτούς τους και στους φίλους τους.

Μετανοώ για όλους που βλασφημούν,
γιατί δεν γνωρίζουν ότι βλασφημούν τον Εσένα, τον Οικοδεσπότη
που τους ντύνει και τους τρέφει.

Μετανοώ γιά όλους τους ανθρωποκτόνους, που αφαιρούν
τη ζωή του άλλου γιά να φυλάξουν τη δική τους.
Συγχώρεσέ τους, Πολυέλεε, γιατί δεν γνωρίζουν τι κάνουν.
Γιατί δεν γνωρίζουν πως δεν υπάρχουν στο Σύμπαν δύο ζωές, αλλά μία,
και ότι δεν υπάρχουν δύο άνθρωποι, αλλά ένας.
Και κόβουν το μισό της καρδιάς γιά να φυλάξουν το άλλο μισό.
Αχ, πόσο είναι νεκροί εκείνοι που έχουν αποκόψει
το μισό της καρδιάς!

Μετανοώ γιά τους ψευδόρκους, διότι αλήθεια,
και αυτοί είναι ανθρωποκτόνοι, αυτόχειρες.

Γιά όλους εκείνους που εκμεταλλεύονται τους αδελφούς τους
και συσσωρεύουν άχρηστο πλούτο, κλαίω και αναστενάζω,
γιατί έθαψαν την ψυχή τους και δεν έχουν
με τι να παρουσιαστούν ενώπιόν Σου.

Γιά όλους τους υπερηφάνους και αλαζόνας κλαίω και αναστενάζω,
γιατί είναι ενώπιόν Σου σαν ζητιάνοι με άδειο σακκούλι.

Γιά όλους τους μέθυσους και λαίμαργους κλαίω και αναστενάζω,
διότι κατήντησαν δούλοι των δούλων τους.

Γιά όλους εκείνους που χαλάνε τους γάμους, μετανοώ,
γιατί πρόδωσαν την εμπιστοσύνη του Αγίου Πνεύματος, το Οποίο
τους εξέλεξε για να κτίζει διά μέσου αυτών την νέα ζωή,
ενώ αυτοί, την διακονία της ζωής,
μετέβαλαν σε καταστροφή της ζωής.

Γιά όλα τα ψεύτικα χείλη, για όλα τα θολά μάτια,
γιά όλες τις σκληρές καρδιές, γιά όλες τις αχόρταγες κοιλιές,
γιά όλα τα σκοτεινά μυαλά, γιά όλες τις κακές θελήσεις,
γιά όλους τους άσχημους λογισμούς, γιά όλες
τις ψυχοφθόρες ενθυμήσεις, μετανοώ και αναστενάζω.

Μετανοώ, Κύριε, γιά τους πολυλογούντας,
γιατί το πολύτιμο δώρο Σου,
το δώρο του λόγου, μετέβαλαν σε φθηνή άμμο.

Μετανοώ, γιά όλους εκείνους που καταστρέφουν
την εστία του γείτονα και την ειρήνη του,
γιατί έτσι μάζεψαν στον εαυτό τους και στο λαό τους την κατάρα.

Μετανοώ, για όλη την ιστορία των ανθρώπων, από τον Αδάμ
ως εμένα τον αμαρτωλό, γιατί όλη η ιστορία είναι στο αίμα μου.
Γιατί εγώ είμαι μέσα στον Αδάμ, και ο Αδάμ μέσα μου…

Γιά όλους τους μεγάλους και μικρούς, που δεν τρέμουν
μπροστά στην φοβερά Παρουσία Σου, κλαίω και κραυγάζω·

Δέσποτα Πολυέλεε, ελέησον και σώσον με.

Βελιγράδι 1922
[Ἀπό τίς Προσευχές δίπλα στήν Λίμνη, Ποίημα XXIX (29), τοῦ Ἁγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, 1922.]