Χωρίς συγχώρεση και χωρίς νηστεία, ο άνθρωπος παραμένει έξω από την ίδια του την ειρήνη. Όχι επειδή ο Θεός τον αποβάλλει, αλλά επειδή η καρδιά του κλείνεται στον εαυτό της.
Η παραδεισένια κατάσταση δεν είναι απλώς μια ανάμνηση της Εδέμ. Είναι αυτή η βαθιά ειρήνη που νιώθεις όταν δεν κρατάς μίσος. Είναι το φως που ανάβει στην ψυχή όταν αφήνεις πίσω σου την υπερηφάνεια και λες: «Συγχώρεσέ με». Είναι η ελευθερία να μην είσαι πλέον σκλάβος της λαγνείας, της αλαζονείας και της μνησικακίας.
Όταν δεν συγχωρούμε, κουβαλάμε το δικό μας βάρος. Όταν δεν νηστεύουμε, παραμένουμε αιχμάλωτοι των επιθυμιών που μας οδηγούν. Σιγά σιγά, χωρίς να το συνειδητοποιούμε, χάνουμε την απλότητα, την αγνότητα και τη χαρά. Συνηθίζουμε τον εσωτερικό θόρυβο και ξεχνάμε πώς ακούγεται η ειρήνη.
Η αποβολή από τον Παράδεισο δεν ήταν απλώς μια στιγμή στο παρελθόν. Επαναλαμβάνεται κάθε φορά που επιλέγουμε την υπερηφάνεια αντί για την ταπεινότητα και την ευχαρίστηση αντί για την αυτοσυγκράτηση.
Αλλά τα καλά νέα είναι τα εξής: οι πύλες δεν είναι κλειδωμένες για πάντα.
Η συγχώρεση μας φέρνει πίσω κοντά στο φως.
Η νηστεία μας διδάσκει να αφήσουμε πίσω μας ό,τι μας κρατάει δεσμευμένους.
Και μαζί, ανοίγουν μια νέα κατάσταση μέσα μας – μια επιστροφή.
Γιατί ο παράδεισος ξεκινά εκεί που η καρδιά ταπεινώνεται.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου