Σημειώσεις ἀδελφῆς Συγκλητικῆς γιά πνευματικές εμπειρίες.
Χειροθεσία σε μοναχή
Ἐχειροτονήθην εἰς τήν 1η Οκτωβρίου του 1962 Συγκλητική μοναχή παρά τοῦ ἁγίου Γέροντος ἡμῶν Ἐφραίμ ἱερομονάχου, έγκαταβιοῦντος εἰς Νέα Σκήτη Ἁγίου Ὄρους, καί τῆς σεβαστῆς Γεροντίσσης Μακρίνης μοναχῆς, εἰς Σταγιάτες Βόλου, ἡμέρα Κυριακή.
Τί σοί προσφέρω, Κύριε, πού τόσον μέ ἠγάπησας, νά γίνω νύμφη σου, ἡ πτωχή καί ἀναξία; Τά ἄπειρά σου ἀγαθά σκορπᾶς στήν κάθε διψασμένη καρδιά. Σ᾽ εὐχαριστῶ, Κύριε, πού ἀνοίγεται ἡ ζωή μου στά θεῖα σου ἀγαθά, νά ἐντρυφῶ ἐλεύθερα τά θεῖα μεγαλεῖα.
Τελείωσα ἕνα βράδυ τήν προσευχή. Τί ὕπνος! Μακάριος! Βλέπω ἀπό τόν οὐρανό μοῦ ἔφερναν οἱ ἄγγελοι τό ἅγιο σχῆμα νά τό φορέσω, κρατώντας το ἀπό τό ἕνα καί ἀπό τό ἄλλο μέρος, μέ μεγάλη υμνωδία πολλῶν φωνῶν ἀλλά σιγανῶν, ἀνεκδιήγητα, ἀνεκλάλητα, ἀνέκφραστα. Καί ὅταν μοῦ τό ἔφεραν μοῦ λέγουν: «πάρ' το», καί τό παίρνω καί τό βλέπω, τόσο ὡραῖο ὅπου ἦτο δέν λέγεται, καί εἶχε πάνω πολλά γράμματα, σε πολλές γλῶσσες: Βυζαντινά, Αραβικά καί Ἑβραϊκά, καί ἀφοῦ δέν ἤξερα τή γλῶσσα, τά διάβαζα καί ἀπό θείαν χάριν καταλάβαινα. Τά οὐράνια ἐκεῖνα νοήματα πού εἶχαν δέν λέγονται, οὔτε ξεχνιοῦνται. Θάμβος μέ πῆρε καί ἔκσταση, σιωπῶ τά παρακάτω. Διά τά θεῖα νοήματα, ὁ νοῦς ἐξίσταται καί σταματᾶ ἀπό τήν ὡραιότητα.
Εἴθε, τώρα πού ἀξιώθηκα τοῦ ἁγίου καί ἀγγελικοῦ σχήματος, δι εὐχῶν τοῦ ἁγίου Γέροντος καί τῆς ἁγίας Γερόντισσας, νά ἀξιωθῶ καί (νά βρεθῶ) ἐκεῖ πού ἀνήκει αὐτό τό ἅγιον σχῆμα, πρεσβείαις τῆς ἁγίας Θεοτόκου καί πάντων τῶν ἁγίων. Αμήν! Γένοιτο, δι᾿ εὐχῶν ὅλων!
Βιβλιογραφία. ΙΩΣΉΦ Μ.Δ. ΠΑΡΑ ΤΑΣ ΠΟΔΑΣ ΤΏΝ ΑΓΊΩΝ.. ΙΕΡΌ ΗΣΥΧΑΣΤΉΡΙΟ ΠΑΝΑΓΊΑΣ ΓΛΥΚΟΦΙΛΟΎΣΗΣ ΡΑΨΆΝΗΣ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου