"Οἱ Δύο Προσευχές"
τοῦ Ἀρχιμ. Βαρλαὰμ Μετεωρίτου
Τὸ Τριώδιο ἄνοιξε τὶς πύλες του μὲ τὴν Κυριακὴ τοῦ Τελώνου καὶ τοῦ Φαρισαίου. Στὸ μικρὸ ἐκκλησάκι τοῦ χωριοῦ, ὁ παπᾶ-Σωφρόνιος διηγήθηκε τὴν παραβολὴ μὲ δέηση.
Δύο ἄνθρωποι ἀνέβηκαν στὸν ναό. Ὁ ἕνας, γεμᾶτος ἀρετὲς καὶ νηστεῖες, στεκόταν ὄρθιος: "Σὲ εὐχαριστῶ, Θεέ μου, ποὺ δὲν εἶμαι σὰν τοὺς ἄλλους." Τὰ λόγια του ἀνέβαιναν στὸν θόλο σὰν κενὸς ἦχος.
Ὁ ἄλλος, βαρυμένος μὲ ἁμαρτίες, δὲν τολμοῦσε νὰ σηκώσει τὰ μάτια: "Θεέ μου, ἐλέησέ με τὸν ἁμαρτωλό." Ἡ φωνή του ἔτρεμε σὰν φύλλο στὸν ἄνεμο.
Στὴν πρώτη σειρὰ καθόταν ὁ γέροντας Ναούμ, ποὺ ὅλοι σεβόταν γιὰ τὴν ἐνάρετη ζωή του. Ἀκούγοντας τὴν παραβολή, ἔνιωσε μιὰ σφιχτὴ ἐνοχή. Πόσες φορὲς εἶχε κρίνει, πόσες φορὲς εἶχε ὑπερηφανευτεῖ γιὰ τὶς ἀρετές του;
Ἐκείνη τὴ νύχτα, γονάτισε στὸ κελί του: "Κύριε, ἐλέησέ με. Ἡ ἀρετὴ ποὺ νόμιζα δική μου, δική Σου εἶναι."
Τὸ Τριώδιο εἶχε ἀρχίσει. Καὶ μαζί του, ὁ δρόμος τῆς ταπείνωσης.
Ἠθικὸ Δίδαγμα:
Ἡ ἀληθινὴ ἀρετὴ κατοικεῖ στὴν ταπεινὴ καρδιὰ ποὺ ἀναγνωρίζει τὴν ἀδυναμία της. Ὁ καμπανισμὸς τῆς δικαιοσύνης μας εἶναι πιὸ βαρὺς ἀπὸ κάθε ἁμαρτία.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου