"Στὰ Μετέωρα μὲ τὸν Παπποῦ"
τοῦ Ἀρχιμ. Βαρλαὰμ Μετεωρίτου
Τὸ χέρι τοῦ παπποῦ, ρυτιδωμένο καὶ ζεστό, κρατοῦσε σφιχτὰ τὸ μικρὸ χεράκι τοῦ ἐγγονιοῦ. Ἀνέβαιναν τὰ σκαλοπάτια πρὸς τὴν Ἱερὰ Μονὴ τοῦ Ἁγίου Στεφάνου, κρεμασμένη σὰν ὄνειρο πάνω ἀπὸ τὰ Μετέωρα.
"Παπποῦ, κουράστηκες;" ρώτησε ὁ μικρὸς Χαράλαμπος μὲ ἀγωνία.
Ὁ γέροντας χαμογέλασε. "Ὄχι, παιδί μου. Σήμερα οἱ ἄγγελοι μᾶς σηκώνουν."
Στὸ καθολικό, μπροστὰ στὴν εἰκόνα τοῦ Ἁγίου, ὁ παπποῦς γονάτισε. Ὁ μικρὸς τὸν μιμήθηκε.
"Ἅγιε Χαράλαμπε," ψιθύρισε ὁ γέροντας, "εὐχαριστῶ ποὺ μοῦ ἔδωσες νὰ δῶ αὐτὸ τὸ παιδὶ νὰ φέρει τὸ ὄνομά σου. Φύλαξέ το, ὅπως μὲ φύλαξες κι ἐμένα."
Τὸ κερὶ ποὺ ἄναψαν μαζὶ ἔλαμπε τρεμάμενο. Στὰ μάτια τοῦ μικροῦ ἄστραφτε ὁ θαυμασμός. Στὰ μάτια τοῦ παπποῦ, ἕνα δάκρυ εὐγνωμοσύνης.
Κατεβαίνοντας, ὁ μικρὸς ρώτησε: "Παπποῦ, θὰ μὲ φέρεις καὶ τοῦ χρόνου;"
"Θὰ σὲ φέρνω πάντα, ἀγόρι μου. Κι ὅταν ἐγὼ δὲν μπορῶ πιά, ἐσὺ θὰ φέρεις τὰ δικά σου παιδιά."
Ἠθικὸ Δίδαγμα:
Ἡ πίστη καὶ ἡ παράδοση περνοῦν ἀπὸ γενιὰ σὲ γενιὰ μέσα ἀπὸ τὴν ἀγάπη. Ὅταν μεγαλώνουμε τὰ παιδιά μας κοντὰ στοὺς Ἁγίους, τοὺς χαρίζουμε φτερὰ γιὰ τὴν ψυχή τους.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου