Σάββατο των Νεκρών – η μέρα που οι ψυχές περιμένουν ένα αναμμένο κερί.

Σάββατο των Νεκρών – η μέρα που οι ψυχές περιμένουν ένα αναμμένο κερί

Το Σάββατο των Νεκρών, ο κόσμος κινείται διαφορετικά. Τα βήματα είναι πιο αργά, τα λόγια είναι λιγότερα και οι σκέψεις είναι πιο βαριές. Είναι η μέρα που οι ζωντανοί θυμούνται και οι νεκροί… περιμένουν.

Οι πρεσβύτεροι λένε ότι αυτή την ημέρα, οι ψυχές των κοιμωμένων έρχονται πιο κοντά στη γη. Όχι για να τρομάξουν, όχι για να ρωτήσουν, αλλά απλώς για να δουν αν έχει απομείνει κάποιος που θα αναφέρει το όνομά του, που θα τους ανάψει ένα κερί, που θα πει: «Δεν σε ξέχασα».

Η Άνα ξύπνησε πριν από την ανατολή του ηλίου. Άναψε τη φωτιά στη σόμπα και έβαλε το μπολ στο τραπέζι. Οι κόκκοι σιταριού έβρασαν προσεκτικά, γλυκάθηκαν με μέλι, όπως την είχε μάθει η μητέρα της. Δίπλα στο μπολ έβαλε το κόλακ, ένα λευκό κερί και ένα πιάτο ζεστό φαγητό. Δεν ήταν πολλά, αλλά ήταν από καρδιάς.

— Αρκετά… ψιθύρισε, κοιτάζοντας την εικόνα.

Όταν έφτασε στην εκκλησία, η καμπάνα χτυπούσε αργά. Η αυλή ήταν γεμάτη κόσμο, ο καθένας με τη δική του τσάντα, ο καθένας με τον δικό του πόνο και μνήμη. Κανείς δεν μιλούσε δυνατά. Το μόνο που ακουγόταν ήταν ο άνεμος και η απαλή προσευχή που έκανε ο ιερέας.

Η Άνα άναψε το κερί. Η φλόγα έτρεμε για μια στιγμή και μετά ανέβηκε ήσυχα. Εκείνη τη στιγμή, ένιωσε κάτι βαρύ και ζεστό στο στήθος της. Σαν ένα αόρατο χέρι να τη χαϊδεύει.

Λένε ότι ένα αναμμένο κερί είναι φως για αόρατα μονοπάτια. Ότι χωρίς αυτό, η ψυχή περιπλανιέται. Μαζί του, βρίσκει γαλήνη.

Γι' αυτό, την Ημέρα των Ψυχών, το κερί δεν ξεχνιέται. Ούτε το φέρετρο. Ούτε τα ονόματα των εκλιπόντων. Γιατί όσο κάποιος τους θυμάται, δεν είναι μόνοι.

Όταν η Άνα επέστρεψε σπίτι, άφησε ένα κερί αναμμένο στο περβάζι του παραθύρου. Αυτό έκαναν οι παππούδες της. Για όσους μπορεί να μην έχουν κανέναν να τους ανάψει ένα.

Μέσα στην ησυχία του βραδιού, η φλόγα έκαιγε ήρεμα. Και μέσα σε αυτή την ησυχία, φαινόταν σαν να ακουγόταν ένας απαλός ψίθυρος, να προέρχεται από μακριά:

«Σας ευχαριστούμε που μας φέρατε φως».

Η Ημέρα των Ψυχών δεν είναι μέρα θλίψης.

Είναι μέρα αγάπης που δεν πεθαίνει ποτέ.

Μια μέρα που ένα μικρό κερί μπορεί να σημαίνει μια αιωνιότητα ειρήνης.