«Στο μεσαίωνα, ὅποιος ἤθελε νὰ ἐκδικηθῆ ἔφτειαχνε ἕνα κέρινο ὁμοίωμα τοῦ τὸν ἐχθρό του ἀντιπάλου του καί σ' αὐτό μέ ἀπέχθεια καί μίσος τοῦ κάφρωνε ένα μαχαίρι στο στῆθος. Ἔτσι πίστευαν ὅτι ἐκδικοῦνταν το παριστάμενο πρόσωπο. Ό,τι κάνουμε στον πλησίον μας το κάνουμε στο Χριστό, διότι ὁ πλησίον εἶναι εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ καί ὅ,τι κάνουμε στὴν εἰκόνα τό κάνουμε στο Χριστό,
Ὅταν ὁ Παῦλος ἀνέβαινε στη Δαμασκό για να φέρη αλυσοδεμένους τους πρώτους χριστιανούς, ὁ Χριστός τοῦ εἶπε: "Σαούλ, Σαούλ, τί Με διώκεις;".
Δεν λέει γιατί διώκεις τούς οπαδούς Μου, τούς κατοίκους τῆς Δαμασκοῦ, ἀλλά "τί Μέ διώκεις". Σὰν νὰ ἔλεγε: ὅ,τι θές νά κάνης σ᾽ ἐκείνους, εἶναι το ίδιο σάν νά τό κάνης σε Μένα. “Τί Μέ διώκεις;". Ὁ πλησίον μας, λοιπόν, εἶναι ἀντιπρόσωπος τοῦ Χριστοῦ, εἰκόνα τοῦ Θεοῦ»
Βιβλιογραφία. Αρχιμανδρίτης Ιωάννης Κωστώφ. Τό δίχτυ του Θεού.
Διαχρονικό ημερολόγιο.
Εκδόσεις Ιερά Μονή Αγίου Ιωάννου Δαμασκηνού Ωρωπός Αττικής.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου