413. Τι είναι τα θανάσιμα αμαρτήματα;
Ερώτηση ενός ενορίτη : Τι είναι οι θανάσιμες αμαρτίες;
Η απάντηση του ιερέα. Αν και, γενικά, κάθε αμαρτία, καθώς μας χωρίζει από τον Θεό, την πηγή της πνευματικής ζωής, γεννά τον θάνατο, υπάρχουν αμαρτίες που είναι θνητές με μια ιδιαίτερη έννοια. «Υπάρχει αμαρτία που οδηγεί στον θάνατο », λέει ο Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος, « κάθε αδικία είναι αμαρτία, και υπάρχει αμαρτία που δεν οδηγεί στον θάνατο ». Η θανάσιμη αμαρτία, σύμφωνα με τη διδασκαλία της Εκκλησίας, είναι αυτή που διαπράττουμε μετά το βάπτισμα, με τη δική μας ελεύθερη βούληση, στην ωριμότητα, αντίθετα με τη ρητή εντολή του Θεού, παραμελώντας την αγάπη για τον Θεό και τον πλησίον (Κανόνας Εξομολόγησης, Μέρος 3, Ερώτηση 21). Αυτή η αμαρτία ονομάζεται θνητή:
1) διότι μαρτυρεί μέσα μας την νεκροποίηση του συναισθήματος της αγάπης προς τον Θεό και τον πλησίον και, γενικά, της πνευματικής ζωής.
2) Αυτές οι αμαρτίες ονομάζονται θνητές επειδή μας στερούν τη βασιλεία των ουρανών και έτσι μας υποβάλλουν σε αιώνιο θάνατο. «Μη κολακεύετε », γράφει ο Άγιος Παύλος, « διότι ούτε πόρνοι ούτε ειδωλολάτρες ούτε μοιχοί ούτε άσωτοι ούτε θηλυπρεπείς ούτε ομοφυλόφιλοι ούτε πλεονέκτες ούτε κακοήθεις ούτε άρπαγες θα κληρονομήσουν τη βασιλεία του Θεού» ( Α΄ Κορινθίους 6:9-10 ).
414. Θα αναστηθούν όλοι;
Ερώτηση ενός ενορίτη : Θα αναστηθούν όλοι;
Η απάντηση του ιερέα: Η ανάσταση των νεκρών θα είναι καθολική και όλοι θα αναστηθούν, καλοί και κακοί. Γιατί ο Σωτήρας Χριστός λέει: «Οι αγαθοποιοί θα βγουν έξω σε ανάσταση ζωής, οι δε κακοποιοί θα βγουν έξω σε ανάσταση κρίσης» ( Ιωάννης 5:20 ). Ο Απόστολος μαρτυρεί επίσης ότι η ανάσταση επιθυμεί τους νεκρούς, τους δίκαιους και τους αμαρτωλούς ( Πράξεις 24:15 ). Όσο για εκείνους που θα είναι ανάμεσα στους ζωντανούς κατά τη στιγμή της γενικής ανάστασης, ούτε θα πεθάνουν ούτε θα αναστηθούν, αλλά μόνο θα αλλάξουν. Ο Απόστολος λέει: «Δεν θα κοιμηθούμε όλοι, αλλά θα μεταμορφωθούμε» ( Α΄ Κορινθίους 15:51 ), δηλαδή, τα σώματα τέτοιων ανθρώπων θα λάβουν μια νέα εμφάνιση και θα γίνουν σαν τα σώματα των αναστημένων.
415. Πώς θα είναι τα σώματα των αναστημένων;
Ερώτηση ενός ενορίτη : Πώς θα είναι τα σώματα των αναστημένων;
Η απάντηση του ιερέα: Τα αναστημένα σώματα θα είναι:
α) στην ουσία και τα θεμελιώδη στοιχεία τους, τα ίδια με εκείνα που εδώ μοιράζονται τη ζωή με τις ψυχές, και όχι καινούργια ή διαφορετικά. Γιατί διαφορετικά δεν θα ήταν ανάσταση, αλλά νέα δημιουργία· και ο Χριστός Σωτήρας λέει ξεκάθαρα ότι όσοι βρίσκονται στους τάφους θα ακούσουν τη φωνή του Υιού του Θεού ( Ιωάννης 5:28 ), όπως ακριβώς και ο Απόστολος Παύλος: αυτό το φθαρτό πρέπει να ντυθεί αφθαρσία ( Α΄ Κορινθίους 15:53 ). Επιπλέον:
β) στις ιδιότητες και την κατάστασή τους θα είναι πολύ διαφορετικές από τις τωρινές. Έτσι, γενικά, δεν θα έχουν την τραχύτητα, τον όγκο και το βάρος που έχουν τώρα: γιατί ο απόστολος λέει ότι σάρκα και αίμα δεν μπορούν να κληρονομήσουν τη βασιλεία του Θεού ( Α΄ Κορινθίους 15:50 ), αλλά θα είναι λεπτές, ελαφριές, φωτεινές, καθ' ομοίωση του σώματος του αναστημένου Ιησού Χριστού. Αφού ο απόστολος λέει επίσης ότι τότε θα ντυθούμε την εικόνα του ουράνιου ανθρώπου, δηλαδή του Χριστού του Σωτήρα· και αλλού: ο οποίος θα μεταμορφώσει το σώμα της ταπεινότητάς μας, ώστε να συμμορφωθεί με το σώμα της δόξας του ( Φιλ. 3:21 ).
γ) Σύμφωνα με την ηθική κατάσταση των ανθρώπων, τα σώματα θα είναι διαφορετικά. Και πρώτον, ο απόστολος επισημαίνει μια τέτοια διαφορά και απόσταση μεταξύ τους, όπως είναι μεταξύ των σωμάτων των ανθρώπων και των ζώων, ακόμη και μεταξύ ουρανού και γης, που σημαίνει, σύμφωνα με την εξήγηση του Αγίου Ιωάννη του Χρυσοστόμου , από τα πρώτα σώματα προέρχονται τα σώματα των δικαίων και από τα δεύτερα τα σώματα των αμαρτωλών· δεν είναι κάθε σάρκα η ίδια σάρκα, αλλά μια σάρκα είναι των ανθρώπων, άλλη σάρκα των ζώων, άλλη σάρκα των ιχθύων και άλλη σάρκα των πτηνών. Και ουράνια σώματα και γήινα σώματα· μία είναι η δόξα των επουρανίων και άλλη δόξα των γήινων. Επιπλέον, επισημαίνει τη διαφορά μεταξύ των σωμάτων των δικαίων: άλλη είναι η δόξα του ήλιου, άλλη η δόξα της σελήνης και άλλη η δόξα των αστέρων· επειδή, ένα αστέρι διαφέρει από άλλο σε δόξα. Έτσι και η ανάσταση των νεκρών ( Α' Κορινθίους 15:39-42 ).
416. Οι ανταμοιβές δεν πρέπει να αναμένονται στην αρχή, ούτε στη μέση, αλλά στο τέλος των κόπων.
Μια ερώτηση από έναν ενορίτη-μισθωτό . Πνευματικό Πατέρα! Υπηρετώ τον κύριό μου εδώ και έξι μήνες, και ό,τι μου διατάζει, το κάνω με ακρίβεια και επιμέλεια, κι όμως ποτέ δεν μου είπε «ευχαριστώ» γι' αυτό. Πιστεύοντας ότι ο κύριός μου δεν είναι ευχαριστημένος με την υπηρεσία μου, σκέφτομαι να τον αφήσω. Τι πρέπει να κάνω: να ολοκληρώσω την υπηρεσία του έτους μου ή να φύγω;
Η απάντηση του ιερέα: Σας συμβουλεύω να ολοκληρώσετε το έτος υπηρεσίας σας. Οι ανταμοιβές δεν πρέπει να αναμένονται στην αρχή, ούτε στη μέση, αλλά στο τέλος των κόπων σας.
«Ο αββάς Ιωάννης της Θήβας υπηρέτησε έναν ηλικιωμένο άνδρα, καταβεβλημένο από την ηλικία και την ασθένεια, για δώδεκα χρόνια, και σχεδόν ποτέ δεν έφυγε από το κρεβάτι του. Παρά ταύτα, ο γέροντας, προφανώς, δεν σεβάστηκε τους ακούραστους κόπους του Ιωάννη και ποτέ δεν του είπε τον συνηθισμένο χαιρετισμό: «Σε ευχαριστώ ». Αλλά όταν πλησίασε τον θάνατο, παρουσία των συγκεντρωμένων μοναχών, πήρε τον Ιωάννη από το χέρι και, υψώνοντας όσο το δυνατόν περισσότερο την τελευταία του φωνή, είπε: «Σε ευχαριστώ, παιδί μου! Σ' ευχαριστώ, παιδί μου! Σ' ευχαριστώ, παιδί μου!» Στη συνέχεια τον εμπιστεύτηκε στην προστασία των πρεσβυτέρων πατέρων, προσθέτοντας: «Αυτός είναι άγγελος, όχι άνθρωπος».
Αν υπηρετείτε τον κύριό σας πιστά και επιμελώς, θα σας δώσει την συμφωνημένη πληρωμή με ευγνωμοσύνη και θα μιλήσει καλά για εσάς.
417. Ποιες είναι οι αμαρτίες που κραυγάζουν προς τον ουρανό;
Ερώτηση ενός ενορίτη : Ποιες αμαρτίες φωνάζουν στον ουρανό;
Η απάντηση του ιερέα: Οι αμαρτίες που κραυγάζουν στον ουρανό για εκδίκηση από τον Θεό είναι:
1) εκούσια δολοφονία ( Ματθαίος 28:42 )
2) η αμαρτία των Σοδόμων ( Γέν. 18:20–21 )·
3) προσβολή και καταπίεση χηρών, ορφανών και φτωχών ( Ματθαίος 23:14 )·
4) παρακράτηση από τους μισθοφόρους του συμφωνημένου μισθού ( Ιωάννης 5:4 )·
5) ασέβεια προς τους γονείς και αχαριστία ( Έξοδος 21:15-16 ).
418. Πόσο σοβαρή είναι η αμαρτία του Αδάμ;
Ερώτηση ενός ενορίτη : Πόσο σοβαρή είναι η αμαρτία του Αδάμ;
Η απάντηση του ιερέα: Η αμαρτία των προπατόρων μας είναι αναμφίβολα μεγάλη και σοβαρή. Αυτό αποκαλύπτεται:
α) από τη σημασία της εντολής που είχαν παραβιάσει: διότι ήταν η εντολή πάνω στην οποία είχε θεσπιστεί η διαθήκη του Θεού μαζί τους. Συνεπώς, παραβιάζοντάς την, παραβίασαν αυτή τη διαθήκη, προσέβαλαν σε μεγάλο βαθμό τον Δημιουργό και Ευεργέτη τους και ενήργησαν εντελώς αντίθετα με την πρόθεση του Θεού, με την οποία ο Θεός είχε τόσο προσεκτικά κανονίσει την ευημερία τους·
β) από την ευκολία της εντολής και την ευκολία εκπλήρωσής της: γιατί αν και βρίσκονταν ακόμα στο μονοπάτι της δοκιμασίας, κατείχαν ωστόσο πολλές τελειότητες που τους είχαν απονεμηθεί κατά την ίδια τη δημιουργία και ήταν προστατευμένοι από την πιθανότητα πτώσης από τον Θεό μέσω όλων των τελειοτήτων Του. Ωστόσο, η αμαρτία των προπατόρων μας δεν ήταν τόσο σοβαρή όσο η αμαρτία του ίδιου του αποπλανητή, του πεσμένου πνεύματος: ελαφρύνθηκε στη ζυγαριά της αλήθειας του Θεού από το γεγονός ότι δεν ήταν η πρώτη αμαρτία, αλλά μια παράγωγη, που δεν επινοήθηκε αρχικά από τους ίδιους τους προπάτορές μας, αλλά διαπράχθηκε με την υποκίνηση του πατέρα του ψεύδους και κάθε αμαρτίας.
419. Ερώτηση από έναν αξιωματούχο. Ενώ ταξίδευα σε πολλά χωριά για τα επίσημα καθήκοντά μου, βρισκόμουν σε μια εκκλησία του χωριού κατά τη διάρκεια μιας λειτουργίας όπου ο τοπικός ιερέας, ένας ηλικιωμένος άνδρας, κήρυττε στον λαό, αλλά τόσο απλά που δεν ήθελα καν να ακούσω. Είναι αλήθεια ότι κατά τη διάρκεια του κηρύγματός του, πολλοί από τους παρόντες αναστέναξαν. Δεν είναι αλήθεια ότι ο σύγχρονος πολιτισμός απαιτεί καλύτερα κηρύγματα από τους εκκλησιαστικούς ποιμένες;
Ερώτηση αξιωματούχου : Ενώ ταξίδευα σε πολλά χωριά για τα επίσημα καθήκοντά μου, βρισκόμουν σε μια εκκλησία του χωριού κατά τη διάρκεια μιας λειτουργίας όπου ο τοπικός ιερέας, ένας ηλικιωμένος άνδρας, κήρυττε στον λαό, αλλά τόσο απλά που δεν ήθελα καν να ακούσω. Είναι αλήθεια ότι κατά τη διάρκεια του κηρύγματός του , πολλοί από τους παρόντες αναστέναξαν. Δεν είναι αλήθεια ότι ο σημερινός πολιτισμός απαιτεί καλύτερα κηρύγματα από τους εκκλησιαστικούς ποιμένες;
Η απάντηση του ιερέα: Οι πάστορες των εκκλησιών στις πόλεις, όπου οι ενορίτες είναι ως επί το πλείστον μορφωμένοι, κηρύττουν σε αυτούς σύμφωνα με την κατανόησή τους και την εκπαίδευσή τους, ενώ οι πάστορες των αγροτικών περιοχών κηρύττουν στους ενορίτες σύμφωνα με την κατανόησή τους και την εκπαίδευσή τους. Ωστόσο, «η βασιλεία του Θεού δεν είναι σε λόγια, αλλά σε δύναμη» ( Α΄ Κορινθίους 4:20 ), λέει ο Απόστολος Παύλος.
Έχετε κάνει λάθος στην κρίση σας εναντίον του κηρύγματος του πρεσβύτερου ιερέα του χωριού, όπως ακριβώς ένας σοφιστής έκανε λάθος στην κρίση του εναντίον του κηρύγματος του Αγίου Αλεξάνδρου, Επισκόπου Κομάνων. Και ήταν κάπως έτσι:
Ο Άγιος Αλέξανδρος, Επίσκοπος Κομάνων, όταν δίδασκε τον λαό του Χριστού, δεν επιδίωκε την ομορφιά του ύφους ή την κομψότητα της έκφρασης, αλλά ενδιαφερόταν αποκλειστικά για το όφελος των ψυχών, και για τον απλό λαό κήρυττε δυναμικά, αλλά πολύ απλά. Μια μέρα, ένας νεαρός Αθηναίος σοφιστής βρισκόταν στα Κόμανα. Ακούγοντας το κήρυγμα του Αλεξάνδρου, άρχισε να γελάει, ισχυριζόμενος ότι του έλειπε το αθηναϊκό πνεύμα και η ευγλωττία. Αλλά ο Θεός τον οδήγησε έξω από την πλάνη με τον ακόλουθο τρόπο: μια νύχτα, ο φιλόσοφος είδε σε όνειρο ένα σμήνος από λευκά περιστέρια, πολύ όμορφα, σύμφωνα με τον ψαλμωδό, με ασημένια φτερά και τα δώρα τους να λάμπουν από χρυσό . Άκουσε μια φωνή: «Αυτά είναι τα λόγια του Αγίου Αλεξάνδρου, με τα οποία εσύ, επιπόλαιος άνθρωπος, γέλασες τόσο πολύ!» Ο σοφιστής σηκώθηκε από το όνειρο, ντράπηκε τόσο πολύ για την ανοησία του που πήγε αμέσως στον Άγιο Αλέξανδρο και, μετανοώντας θερμά, του ζήτησε να τον συγχωρέσει για την προσβολή που είχε διαπράξει στην καρδιά του εναντίον του ιεροκήρυκα του Χριστού.»
Και εσείς, αγαπητέ μου κύριε, κάνατε λάθος σχετικά με το κήρυγμα του ιερέα του χωριού· γιατί εσείς ο ίδιος λέτε ότι οι παρόντες αναστέναξαν στο κήρυγμα του...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου