Η ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΤΟΥ ΑΣΩΤΟΥ

Η ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΤΟΥ ΑΣΩΤΟΥ

— Πατέρα… μπορώ να μιλήσω;

— Σε περίμενα πριν μιλήσεις.

— Γιατί με άφησες να φύγω;

— Γιατί δεν ήθελα δούλο κοντά Μου, αλλά παιδί ελεύθερο.

— Ήξερες ότι θα χαθώ;

— Ήξερα ότι θα πονέσεις. Και πόνεσα μαζί σου.

— Γιατί δεν με σταμάτησες;

— Γιατί η αγάπη που σταματά γίνεται φυλακή.

— Στη μακρινή χώρα δεν υπήρχε κανείς. Πού ήσουν;

— Στον δρόμο της επιστροφής, πριν ακόμη τον πάρεις.

— Γιατί πείνασα τόσο;

— Γιατί η ψυχή δεν τρέφεται μακριά από το σπίτι.

— Έφτασα να ζηλεύω τους χοίρους. Με είδες έτσι;

— Σε είδα. Και δεν αποστράφηκα.

— Όταν είπα να γυρίσω, φοβόμουν.

— Το ήξερα. Γι’ αυτό έτρεξα.

— Γιατί έτρεξες;

— Για να μη νομίσεις ότι πρέπει να διανύσεις όλη την απόσταση μόνος.

— Δεν περίμενες εξήγηση;

— Την ήξερα ήδη.

— Δεν ήθελες μετάνοια;

— Την είδα στα βήματά σου, όχι στα λόγια σου.

— Πατέρα, δεν είμαι άξιος.

— Δεν γύρισες ως άξιος. Γύρισες ως παιδί.

— Γιατί μου φόρεσες τη στολή πριν τελειώσω να μιλάω;

— Γιατί η ταυτότητα προηγείται της διόρθωσης.

— Και το δαχτυλίδι;

— Για να θυμάσαι ότι ανήκεις, όχι ότι χρωστάς.

— Και τα υποδήματα;

— Για να περπατήσεις ξανά ως υιός, όχι ως δούλος.

— Γιατί τόση χαρά για μένα;

— Γιατί ήσουν νεκρός και έζησες. Δεν μετριέται αυτό.

— Πατέρα… άκουσα τον θυμό του αδελφού μου.

— Τον ξέρω. Πονά κι εκείνος.

— Γιατί δεν του είπες να μπει;

— Δεν σπρώχνω κανέναν στη χαρά. Την προτείνω.

— Εκείνος έμεινε κοντά σου. Γιατί είναι έξω;

— Γιατί έμαθε να με υπηρετεί, αλλά ξέχασε να με εμπιστεύεται.

— Είναι κι αυτός χαμένος;

— Όποιος δεν χαίρεται με την επιστροφή του αδελφού του, είναι μόνος.

— Πατέρα, πονάει που δεν με χαίρεται.

— Γι’ αυτό βγήκα και προς εκείνον. Για να μη χαθεί ούτε η δικαιοσύνη ούτε το έλεος.

— Και εγώ; Τι ζητάς από μένα τώρα;

— Να μείνεις.

— Να μείνω πώς;

— Όχι με φόβο μην ξαναφύγεις. Με χαρά ότι γύρισες.

— Κι αν ξαναπέσω;

— Θα ξανασηκωθείς. Το σπίτι δεν αλλάζει θέση.

— Κι αν ξεχάσω;

— Θα σε περιμένω στον ίδιο δρόμο.

— Πατέρα… με αγαπάς όπως είμαι ή όπως θα γίνω;

— Σε αγαπώ ως παιδί. Και ό,τι θα γίνεις, θα γεννηθεί μέσα από αυτή την αγάπη.

— Μπορώ να μπω στη χαρά;

— Η χαρά άρχισε όταν μπήκες στην αγκαλιά.

Και σωπαίνω.

Όχι γιατί τελείωσαν οι ερωτήσεις,

αλλά γιατί η καρδιά βρήκε απάντηση

εκεί όπου δεν υπήρχαν όροι. 

Στην Αγάπη.

Ο Θεός αγάπη εστι.