Άγιος Πέτρος Δαμασκηνός – η ιστορία του ανθρώπου που έμαθε να χάνεται για να βρει τον Θεό.

Άγιος Πέτρος Δαμασκηνός – η ιστορία του ανθρώπου που έμαθε να χάνεται για να βρει τον Θεό

Λίγοι γνωρίζουν ποιος ήταν πραγματικά ο Άγιος Πέτρος Δαμασκηνός. Όχι επειδή δεν ήταν σπουδαίος, αλλά επειδή επέλεξε να είναι αόρατος. Η ζωή του δεν ήταν γεμάτη πλήθη, δοξολογίες ή δυνατά θαύματα, αλλά μια ζωή που ζούσε στη σιωπή, σε αγώνα με τον εαυτό του και σε κρυφά δάκρυα.

Λέγεται ότι ο Πέτρος ήταν ένας απλός άνθρωπος, αγράμματος, χωρίς κοινωνική θέση, χωρίς δύναμη. Δεν μπορούσε να διαβάσει. Δεν μπορούσε να γράψει. Κι όμως, είχε μια επιθυμία που έκαιγε μέσα του: να γνωρίσει τον Θεό.

Σε μια εποχή που η εκπαίδευση θεωρούνταν το κλειδί για τη σωτηρία, δεν είχε τίποτα που να φαινόταν απαραίτητο. Και ήταν ακριβώς αυτή η έλλειψη που τον έριξε σε βαθιά ταπεινότητα. Δεν επαναστάτησε. Δεν παραπονέθηκε. Άρχισε να προσεύχεται.

Πέρασε τις μέρες και τις νύχτες του λέγοντας λίγα λόγια, αλλά με όλη του την καρδιά:

«Κύριε, ξέρεις ότι είμαι φτωχός και αδαής. Αν με αφήσεις μόνο, θα χαθώ. Αν με πιάσεις από το χέρι, θα ζήσω».

Και ο Θεός τον πήρε από το χέρι.

Ο Πέτρος άρχισε να ακούει. Κάθισε δίπλα σε εκείνους που διάβαζαν από τις Άγιες Γραφές και από τα γραπτά των Αγίων Πατέρων και αποστήθιζε τα πάντα. Κάθε λέξη γινόταν προσευχή. Κάθε φράση κατέβαινε στην καρδιά του και μετατρεπόταν σε ζωή.

Δεν είχε μυαλό γεμάτο πληροφορίες, αλλά μια καρδιά φλεγόμενη από μετάνοια.

Με την πάροδο του χρόνου, όσοι τον γνώριζαν παρατήρησαν κάτι ανησυχητικό: Ο Πέτρος, ο αγράμματος, μιλούσε για τον Θεό με ένα βάθος που συνέτριψε την υπερηφάνεια των «μορφωμένων». Δεν μιλούσε σαν δάσκαλος, αλλά σαν άνθρωπος που είχε κλάψει πολύ ενώπιον του Θεού.

Έλεγε ότι η μεγαλύτερη σοφία είναι να βλέπεις τις αμαρτίες σου και να μην κρίνεις κανέναν. Αυτός ο αληθινός πλούτος είναι να σταματήσεις να βασίζεταις στον εαυτό σου. Ότι η σωτηρία ξεκινά όταν κάποιος σταματά να υπερασπίζεται τον εαυτό του και αρχίζει να ταπεινώνει τον εαυτό του.

Ένα βράδυ, κουρασμένος και άρρωστος, ο Πέτρος προσευχήθηκε ως εξής:

«Κύριε, δεν μπορώ πλέον να Σε αναζητήσω με το μυαλό μου. Πάρε με ολοκληρωτικά και κάνε μαζί μου ό,τι θέλεις».

Και τότε ένιωσε μια γαλήνη που δεν είχε ξαναζήσει. Όχι μια θορυβώδη χαρά, αλλά μια βαθιά, θεραπευτική σιωπή. Κατάλαβε ότι ο Θεός δεν αποκαλύπτεται σε εκείνους που πιστεύουν ότι είναι άξιοι, αλλά σε εκείνους που αναγνωρίζουν ότι είναι χαμένοι χωρίς Αυτόν.

Ο Άγιος Πέτρος της Δαμασκού πέρασε στον Κύριο χωρίς να αφήσει πίσω του πλούτο ή φήμη. Αλλά άφησε κάτι πολύ βαρύτερο: μια ζωντανή μαρτυρία ότι ο Θεός ανασταίνει τον μικρό, τον αδαή, τον συντετριμμένο.

Η ιστορία του μας ψιθυρίζει ακόμα και σήμερα μια αλήθεια που είναι ταυτόχρονα οδυνηρή και παρήγορη:

Δεν χρειάζεται να είσαι σπουδαίος για να φτάσεις στον Θεό—

απλώς πρέπει να είσαι ειλικρινής, ταπεινός και έτοιμος να αφήσεις τον εαυτό σου να αλλάξει.

Και αν νιώθεις μικρός, αδύναμος ή ανάξιος, θυμήσου τον Πέτρο.

Ίσως ακριβώς εκεί που βλέπεις έλλειψη ο Θεός βλέπει χώρο για θαυμασμό.