Ο Θρύλος του Κρίνου της Κοιλάδας – Από πού προέρχεται αυτό το θεϊκό άρωμα;
Λέγεται ότι πριν από πολύ καιρό, όταν η γη ακόμα μάθαινε τον σκοπό της, η άνοιξη κατέβαινε σε ένα σιωπηλό λιβάδι και έκλαιγε. Δεν ήταν δάκρυα πόνου, αλλά οίκτου για τους ανθρώπους που κουβαλούσαν πολύ βάρος και πολύ λίγη ελπίδα στις καρδιές τους. Κάθε δάκρυ που έπεφτε στο έδαφος μετατρεπόταν σε ένα μικρό, λευκό λουλούδι, ταπεινά υποκλινόμενο στο έδαφος: το κρίνο της κοιλάδας.
Το πρωί, όταν ο ήλιος ανέτειλε για πρώτη φορά πάνω τους, ο αέρας γέμισε με ένα άρωμα που δεν έμοιαζε με κανένα άλλο. Ένα καθαρό, απαλό άρωμα που δεν μεθούσε, αλλά ηρέμησε. Οι άνθρωποι έβγαιναν από τα σπίτια τους, τραβηγμένοι χωρίς να ξέρουν γιατί, και ρωτούσαν με έκπληξη: «Από πού προέρχεται αυτό το θεϊκό άρωμα;»
Οι πρεσβύτεροι έλεγαν ότι το κρίνο της κοιλάδας δεν μύριζε σαν λουλούδι, αλλά σαν προσευχή. Ότι κάθε λευκό κουδούνι συγκεντρώνει μέσα του ένα δάκρυ μητέρας, μια ανείπωτη επιθυμία, μια ψιθυριστή ευγνωμοσύνη. Γι' αυτό δεν φυτρώνουν ποτέ μόνα τους, αλλά σε συστάδες, σαν άνθρωποι που χρειάζονται ο ένας τον άλλον.
Ο θρύλος λέει επίσης ότι όταν η γη ένιωσε για πρώτη φορά τα βήματα του ανθρώπινου πόνου, έτρεμε. Και ο Θεός, βλέποντας πόσο εύθραυστη είναι η ανθρώπινη ψυχή, άφησε ένα σημάδι: ένα μικρό, ταπεινό λουλούδι, αλλά με άρωμα ουρανού. Για να μην ξεχάσει ο άνθρωπος ότι η αληθινή ομορφιά δεν φωνάζει, αλλά γίνεται αισθητή.
Γι' αυτό οι άνθρωποι άρχισαν να φυτεύουν κρίνους της κοιλάδας στους κήπους τους. Όχι για να επιδείξουν τον πλούτο τους, αλλά για να ευχαριστήσουν τα μάτια και την ψυχή τους. Τα τοποθετούσαν κοντά σε παράθυρα, κοντά σε φράχτες, κοντά σε παλιούς σταυρούς, πιστεύοντας ότι με αυτόν τον τρόπο φέρνουν την ειρήνη πιο κοντά.
Και όταν, σε μια δύσκολη μέρα, ξαφνικά μυρίζεις κρίνους της κοιλάδας, ακόμα κι αν δεν μπορείς να τους δεις, ο θρύλος λέει ότι δεν είναι σύμπτωση. Είναι ένα σημάδι ότι κάποιος από τον ουρανό έχει σταματήσει στο πλευρό σου για μια στιγμή... για να σου υπενθυμίσει ότι δεν είσαι μόνος.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου