«Παγωμένος ὥς τά κατάβαθα τῆς ψυχῆς του, ἐπιθυμεῖ νά ζεσταθῆ, ὄχι ὅπως ἄλλοτε ἀπό τό "Φῶς τῆς ζωῆς", ἀλλά ἀπό τή φωτιά τήν ὁποία εἶχαν ἀνάψει οἱ ἐχθροί τοῦ Ἰησοῦ. Ἀλήθεια! Ποτέ ἄλλοτε δέν στάθηκε κοντά στή φωτιά ἕνας τόσο παγωμένος ἄνθρωπος!... Κανένα φῶς δέν λάμπει μέσα του.
Ὁ φλογερός μαθητής δέν εἶναι τώρα πιά, παρά ἕνα λυχνάρι σβυσμένο, τοῦ ὁποίου το φυτίλι καπνίζει ἄσχημα. Διότι τί ἄλλο ἦταν τά λόγια τά ὁποῖα ξεστόμισε μπροστά στην παιδίσκη, παρά ἀποπνικτικοί καπνοί τοῦ σβυσμένου λυχναριού του; Ἀλλά πῶς νά διατηρηθῆ ἀναμμένο τό λυχνάρι αὐτό, ἀφοῦ δέν φρόντισε νά τό τροφοδοτήση μέ τό λάδι τῆς Προσευχῆς, τότε στόν κῆπο τῆς Γεθσημανῆ;»
Βιβλιογραφία. Αρχιμανδρίτης Ιωάννης Κωστώφ. Τό δίχτυ του Θεού.
Διαχρονικό ημερολόγιο.
Εκδόσεις Ιερά Μονή Αγίου Ιωάννου Δαμασκηνού Ωρωπός Αττικής.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου