Μετεωρίτικοι Στοχασμοί
”Ἐλεημοσύνη εἰς Μάρμαρον”
Ω σοφὲ Διόγενε! Τί ἀστεία ἐνασχόληση! Τί παράξενη ἄσκηση! Νὰ ἁπλώνεις τὸ χέρι σου σὲ ψυχρὸ μάρμαρο, ἐνῷ τριγύρω σου κινοῦνται ἄνθρωποι ζωντανοί...
...τόσο ζωντανοί, ποὺ μοιάζουν νεκροί.
Τὸ ἄγαλμα τοὐλάχιστον ἔχει δικαιολογία: δὲν βλέπει, δὲν ἀκούει, δὲν αἰσθάνεται. Ποιά εἶναι ὅμως ἡ δικαιολογία ἐκείνων ποὺ βλέπουν καὶ ἀδιαφοροῦν, ποὺ ἀκοῦν καὶ σωπαίνουν, ποὺ αἰσθάνονται καὶ παγώνουν;
Τί ὑπέροχος δάσκαλος ὁ Κυνικός! Δίδασκε χωρὶς βιβλία, φιλοσοφοῦσε μέσα σὲ πίθο. Αὐτὸς ἐξασκεῖτο στὴν ἀδιαφορία τῶν ἄλλων, ἐνῷ ἐμεῖς ἁπλῶς τὴν ὑποφέρουμε.
Μήπως ἀξίζει νὰ ξεκινήσουμε κι ἐμεῖς σήμερα... κάποια παρόμοια ἄσκηση;
Ὁ Θεὸς μαζί μας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου