Την ενδεκάτη ημέρα η μνήμη του Οσίου Πατρός μας Θεοδοσίου του Κοινοβιάρχη.

Την ενδεκάτη ημέρα η μνήμη  του Οσίου Πατρός μας Θεοδοσίου του Κοινοβιάρχη.

Ο Άγιος αυτός έζησε στα χρόνια του Λέοντος του Μεγάλου, γύρω στο έτος 450, και έφτασε έως την εποχή του Αναστασίου του Δικόρου, που βασίλεψε το 491. Καταγόταν από χωριό της Καππαδοκίας που λεγόταν Μωγαρισός. Ήταν γιος ευσεβών και πιστών γονέων, του πατέρα Προαιρεσίου και της μητέρας Ευλογίας.

Αφού έγινε μοναχός, πήγε στα Ιεροσόλυμα και από εκεί στην Αντιόχεια, όπου συνάντησε τον Άγιο Συμεών τον Στυλίτη. Από αυτόν έμαθε για την πνευματική πρόοδο που επρόκειτο να αποκτήσει στην αρετή και ότι θα γινόταν ποιμένας πολλών λογικών προβάτων. Έπειτα έζησε ασκητικά κοντά σε έναν ερημίτη που ονομαζόταν Λογγίνος και ασκήθηκε με τόσο μεγάλη εγκράτεια, ώστε έτρωγε μόνο μία φορά την εβδομάδα. Για τριάντα ολόκληρα χρόνια δεν έφαγε καθόλου ψωμί.

Αφού άσκησε κάθε είδος αρετής, έφτασε σε τόσο υψηλό πνευματικό μέτρο, ώστε αξιώθηκε να επιτελεί θαυμαστά και παράδοξα θαύματα. Μόνο ο ίδιος, μαζί με έναν άλλο αδελφό, τον μαθητή του Βασίλειο, έβλεπαν ότι ο Βασίλειος —αφού πρώτος εκοιμήθη και ενταφιάστηκε στον τάφο που είχε κατασκευάσει ο Άγιος ως υπενθύμιση του θανάτου— στεκόταν μετά τον θάνατό του μέσα στην Εκκλησία μαζί με τους αδελφούς και έψαλλε, ενώ ήταν αόρατος σε όλους τους άλλους.

Ο Άγιος άναψε χωρίς φωτιά τα σβησμένα κάρβουνα στον τόπο όπου επρόκειτο να θεμελιώσει το μοναστήρι. Θεράπευσε μια γυναίκα που έπασχε από αιμορραγία και προσήλθε σε αυτόν με πίστη. Από έναν μόνο σπόρο σιταριού που ευλόγησε, έκανε να γεμίσουν και να ξεχειλίσουν οι αποθήκες του σιταριού.

Εμφανίστηκε αόρατα και έβγαλε από το βάθος ενός πηγαδιού ένα παιδί που είχε πέσει μέσα. Έπαυσε τον θάνατο των παιδιών μιας γυναίκας, τα οποία πέθαιναν πριν ακόμη γεννηθούν, και έτσι εκείνη, που θεωρούνταν σαν εντελώς στείρα λόγω της απώλειας των παιδιών της, έγινε πολύτεκνη με την προσευχή του. Επίσης, με έναν μόνο λόγο απείλησε και έδιωξε ένα σύννεφο από ακρίδες.

Προστάτευσε στον πόλεμο τον κόμη της Ανατολής Κήρυκο και τον διαφύλαξε άτρωτο, επειδή εκείνος φορούσε ως φυλακτό το τρίχινο ένδυμα του Αγίου, σαν σιδερένιο θώρακα. Με την προσευχή του έφερε βροχή και απάλλαξε τη γη από την ξηρασία, κάνοντάς την να καρποφορήσει.

Ο Όσιος προείπε και την καταστροφή που επρόκειτο να υποστεί η πόλη της Αντιόχειας από σεισμό. Πολλούς ανθρώπους έσωσε από θαλασσοταραχές, εμφανιζόμενος σε αυτούς την ώρα του κινδύνου. Υπήρξε δάσκαλος αρετής για πολλούς μαθητές και παρακίνησε πάρα πολλούς να μιμηθούν τον ζήλο και την αρετή του με τα λόγια και τα έργα του, οδηγώντας τους έτσι σε οικείωση με τον Κύριο.

Αφού έζησε με αυτόν τον τρόπο και δοξάστηκε πάνω στη γη, αναπαύθηκε εν ειρήνη, παραδίδοντας το πνεύμα του στα χέρια του Θεού. Η Σύναξή του τελείται στον αποστολικό ναό του κορυφαίου Αποστόλου Πέτρου.

***

Την ίδια ημέρα μνημονεύεται και ο Όσιος Θεοδόσιος, Ηγούμενος της Ιεράς Μονής Φιλοθέου στο Άγιον Όρος, ο οποίος χρημάτισε και Επίσκοπος Τραπεζούντας και εκοιμήθη εν ειρήνη.

Την ίδια ημέρα τελείται η Σύναξη των Μυρίων Αγγέλων μέσα στο Μαρτύριο της Αγίας Αναστασίας στα Δομνίνου. Με τον όρο «Μύριοι Άγγελοι» εννοούνται οι αναρίθμητοι, όχι κατ’ ανάγκην δέκα χιλιάδες, αλλά όσοι υπερβαίνουν τα ανθρώπινα μέτρα αρίθμησης, όπως αναφέρει και ο Άγιος Διονύσιος ο Αρεοπαγίτης στο έργο του Περί Ουρανίου Ιεραρχίας. Για τον λόγο που τελείται αυτή η Σύναξη δεν βρέθηκε σαφής εξήγηση.

Μνήμη του Αγίου Στεφάνου του εν Πλακιδιαναίς, του Αγίου Θεοδώρου και του Αγαπίου του Αρχιμανδρίτη.

Ο Άγιος Μάρτυρας Μάϊρος τελειώνεται με βασανιστήρια.

***

Ο Όσιος Βιτάλιος τελειώνεται εν ειρήνη.

Ο Όσιος αυτός φαίνεται να είναι ο ίδιος Βιτάλιος που αναφέρεται στον Βίο του Αγίου Ιωάννου του Ελεήμονος. Ανήκε στο μοναστήρι του Αββά Σερίδου και πήγε στην Αλεξάνδρεια για να δοκιμάσει αν ο Άγιος Ιωάννης σκανδαλίζεται εύκολα. Έγραψε σε χαρτί τα ονόματα όλων των πορνών και εργαζόταν στο χειροποίητο έργο του. Από το ημερήσιο κέρδος των δέκα οβολών, τον έναν τον χρησιμοποιούσε για να αγοράζει φαγητό για τον εαυτό του, ενώ τους υπόλοιπους τους έδινε κάθε βράδυ σε μία πόρνη, λέγοντάς της: «Για τον Κύριο, μην αμαρτήσεις αυτή τη νύχτα, και πάρε αυτά». Ο ίδιος προσευχόταν όλη τη νύχτα για τη σωτηρία της και το πρωί έφευγε, ζητώντας της με όρκο να μη φανερώσει σε κανέναν την πράξη του. Τα υπόλοιπα για αυτόν μπορεί κανείς να τα διαβάσει στον σχετικό Βίο.

Με τις πρεσβείες των Αγίων Σου, Χριστέ ο Θεός, ελέησον εμάς.

Από το βιβλίο: Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου, Συναξαριστής των δώδεκα μηνών του ενιαυτού, Τόμος Β΄, Εκδόσεις Δόμος, 2005.