Σκέψεις με αφορμή την μνήμη
του Αγίου Δημητρίου(Γκαγκαστάθη)
που εορτάζει αύριο....
Όταν ο άνθρωπος
δουλεύει με τον εαυτό του πνευματικά,
όταν παλεύει με τα πάθη του
και όχι με τους άλλους,
τότε λεπτύνεται η πνευματική του αντιληπτικότητα.
Δεν αισθάνεται μόνο την ευλογία
της παρουσίας του Θεού στη ζωή του,
αλλά αισθάνεται και την παραμικρή προσφορά,
την πιο απλή διακονία του άλλου δίπλα του...
Δεν τα θεωρεί δεδομένα. Δεν λέει «έτυχε».
Γι' αυτό και βλέπει δίπλα του
πρόσωπα και όχι υπηρεσίες.
Τέτοιος άνθρωπος του Θεού
ήταν ο Άγιος Δημήτριος Γκαγκαστάθης
έκαμε προσευχή
ακόμα και για τον οδηγό του λεωφορείου
που τον πήγαινε στον προορισμό του
αλλά και για τη νοσοκόμα
που του έπαιρνε αίμα για εξετάσεις.
Και ξέρεις
δεν θα μάθαιναν ποτέ αυτοί οι ''τυχαίοι'' άνθρωποι
ότι ο παππούλης που πριν λίγο συνάντησαν ,
μέσα στην καθημερινότητα τους,
προσεύχεται έτσι από την καρδιά του για αυτούς;
Αυτή η καλοσύνη
που κινείται στη σκιά της αφάνειας
είναι γεμάτη Χάρη γιατί
εκεί είναι όπου συχνάζει ο Θεός και οι άγιοί Του,
χωρίς θόρυβο,χωρίς μαρτυρίες
και χωρίς επιβεβαίωση.
Και άλλη μια μαρτυρία
αυτής της βουβής του καλοσύνης...
Κάποτε θέλησε
έτσι από ευγνωμοσύνη στους Ταξιάρχες
που τόσα χρόνια τους διακονούσε και τον φύλαγαν
να προσφέρει μια καμπάνα
και ενώ είχε τα χρήματα για να κάνει τη δωρεά
έδωσε τα χρήματα σε έναν φίλο του
προκειμένου να φανεί εκείνος ως δωρητής!
Γιατί αυτό;
Γιατί δεν ήθελε να ακουστεί το όνομά του
πιο δυνατά από τον ήχο της καμπάνας....
Βλέπεις το καλό που φαίνεται
κινδυνεύει να γίνει μισθός
ενώ το καλό που κρύβεται το αναλαμβάνει ο Θεός!
Όταν η καλοσύνη έχει στόχο, σκοπό(“για να...” ),
όταν μάλιστα αυτή αρχίζει να μεταμορφώνεται
και σε δεσμά σχέσεων
(όταν ο ευεργετημένος μας είναι υπόχρεος)
τότε παύει να είναι καρπός της χάριτος.
Βγαίνει από τη συχνότητα
της απροϋπόθετης αγάπης,
εκεί δηλαδή όπου κινείται ο Θεός.
Ας μην λησμοναμε,
όταν το καλό δεν το κάνουμε ως επένδυση
αλλά ως χάρη
τότε γίνεται ο χώρος όπου ενεργεί ο Θεός.
Πατήρ Ιωάννης Παπαδημητρίου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου