"Τὸ Χιόνι τῶν Μετεώρων"
τοῦ Ἀρχιμ. Βαρλαὰμ Μετεωρίτου
Ὁμίχλη πυκνὴ σκέπασε τὰ Μετέωρα, σὰν πέπλο μυστηρίου ποὺ κρύβει τὰ μοναστήρια ἀπὸ τὸν κόσμο. Τὸ χιόνι, πεισματάρικο, ἀκόμη δὲν ἔλιωνε.
"Περιμένει καὶ ἄλλο, γι' αὐτὸ δὲν φεύγει," ἔλεγαν οἱ γεροντότεροι μὲ νόημα. "Μακάρι..." ψιθύριζαν, κοιτάζοντας τὸν οὐρανό.
Ἡ κυρία Θεολογία κάθισε δίπλα στὸ τζάκι της, κοντὰ στὸ παράθυρο ποὺ κοίταζε πρὸς τὰ βράχια. Τὰ δάχτυλά της ξεφύλλιζαν μὲ εὐλάβεια τὶς σελίδες τοῦ Ὁσίου Παϊσίου.
"Τὸ χιόνι δὲν φεύγει χωρὶς λόγο," διάβαζε. "Καθαρίζει τὸν κόσμο, ἡσυχάζει τὴν ψυχή..."
Δάκρυα κύλησαν στὰ μάγουλά της. Δὲν ἦταν ἀπὸ λύπη. Ἦταν ἀπὸ κατανόηση. Τὸ χιόνι περίμενε νὰ λιώσει κι ἐκείνη μέσα της: ἡ σκληρότητα, ἡ πίκρα, ἡ βιασύνη.
Ἔξω, ἡ ὁμίχλη ἄρχισε νὰ σηκώνεται. Καὶ μαζί της, κάτι βαρὺ ἀπὸ τὴν καρδιά της.
Ἠθικὸ Δίδαγμα:
Ὅπως τὸ χιόνι δὲν φεύγει πρὶν καθαρίσει τὴ γῆ, ἔτσι κι οἱ δοκιμασίες τῆς ζωῆς μένουν μέχρι νὰ μαλακώσουν καὶ νὰ καθαρίσουν τὴν ψυχή μας. Ἡ ὑπομονὴ εἶναι ὁ δρόμος πρὸς τὴ μεταμόρφωση.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου