Ο Πατέρας Ραφαήλ μας λέει έναν καλό λόγο, έναν λόγο με μεγάλη δύναμη.

Ο Πατέρας Ραφαήλ μας λέει έναν καλό λόγο, έναν λόγο με μεγάλη δύναμη

📌Ερώτηση: Πώς μπορεί κανείς να αποκτήσει το δώρο του Αγίου Πνεύματος σε έναν τόσο ταραχώδη κόσμο; Ο χρόνος περνάει γρήγορα, έχουμε λίγο χρόνο για προσευχή και υπάρχουν πολλοί πειρασμοί που μας έρχονται.

📌Απάντηση: Θα ήθελα να ξεκινήσω με αυτά τα λόγια που βρίσκονται στην νεκρώσιμη ακολουθία: «Ματαιοδοξία είναι όλα τα ανθρώπινα πράγματα που δεν μένουν μετά θάνατον». Και όλα όσα υπάρχουν στην Εκκλησία, καθώς και ο λόγος του Θεού, ο λόγος του Χριστού μας καλούν από αυτόν τον κόσμο στην αιωνιότητα του Θεού. Ο άνθρωπος προσβάλλεται πολύ στη Δύση, ειδικά στη Δύση, νομίζω, επειδή δεν το συνειδητοποιεί. Προσπαθεί να κάνει έναν καλύτερο άνθρωπο στην Εκκλησία, προσπαθεί να κάνει μια πιο δίκαιη κοινωνία, αλλά ξεχνάει πάρα πολύ ότι, τελικά, η Εκκλησία έχει κατά νου μόνο ό,τι ακολουθεί από τον θάνατο και μετά. Επειδή ο θάνατος δεν υπάρχει και ο άνθρωπος δεν μπορεί να πεθάνει.

Η λήψη του Αγίου Πνεύματος, η προσευχή και όλα όσα μας έχει δώσει η Εκκλησία και η εμπειρία της Εκκλησίας, η εμπειρία εκείνων που έζησαν, των Πατέρων μας, είναι ο θησαυρός της σιωπής, της φτώχειας σε αυτόν τον κόσμο, ο θησαυρός του θανάτου, θα έλεγα, για αυτόν τον κόσμο, σιγά σιγά. Όχι μόνο πεθαίνουμε σιγά σιγά από τα γηρατειά και την εξάντληση, αλλά μαθαίνουμε να αυτοκτονούμε για αυτόν τον κόσμο. Δεν πρόκειται για τον ίδιο τον θάνατο, αλλά για την απόκτηση της άλλης ζωής. Μόνο σε αυτή τη ζωή μπορούμε να κερδίσουμε την άλλη ζωή! Γι' αυτό η Εκκλησία καταδικάζει την αυτοκτονία. Ωστόσο, αυτή η ζωή, ειδικά από την πτώση του Αδάμ, έχει επίσης έναν διφορούμενο ρόλο με την έννοια ότι μας καθιστά επίσης εμπόδιο, βάζει ένα ανυπέρβλητο τείχος ανάμεσα σε εμάς και την αιώνια ζωή. Γι' αυτό ο ασκητισμός της Εκκλησίας είναι να ξεμάθει σιγά σιγά από αυτόν τον κόσμο, στο βαθμό που, ξεμάθοντας αυτόν, μαθαίνουμε τον άλλο. Απομακρυνόμενοι από αυτόν τον κόσμο μπαίνουμε σε μυστηριώδεις εμπειρίες, εμπειρίες της καρδιάς, που είναι του άλλου κόσμου. Αυτές δεν είναι ψυχολογικές στιγμές. Τα βιώνουμε στην καρδιά, τα βιώνουμε ως τρυφερότητα, ως ταπεινότητα, ως κάθε είδους συναισθήματα που μπορούμε να συγχέουμε με την ψυχολογία, αλλά στην πραγματικότητα είναι πνευματικές εμπειρίες, που μας εισάγουν στη ζωή της Αγίας Τριάδας.

Στις ταραγμένες μέρες μας είναι πολύ δύσκολο να απαρνηθούμε τον κόσμο στον οποίο ζούμε, επειδή ολόκληρη η κουλτούρα της σιωπής, της ησυχίας, στην οποία προσπαθούμε να ακούσουμε τον λόγο του Θεού στο μυστικό της ψυχής μας, είναι ένας λόγος χωρίς λόγια, χωρίς φωνή. Το Πνεύμα μιλάει χωρίς φωνή στην ανθρώπινη καρδιά. Ωστόσο, δεν μπορούμε πλέον να ακούσουμε λόγω της σύγχυσης της ζωής μας, επειδή όλα πρέπει να γίνουν βιαστικά, όλα πρέπει να τελειώσουν πριν ξεκινήσουν, και ούτω καθεξής. Κι όμως, ο Πατέρας Σωφρόνιος λέει ότι δεν υπάρχουν συνθήκες και δεν μπορούν να υπάρχουν συνθήκες στις οποίες ο λόγος του Θεού δεν είναι έγκυρος και, θα έλεγα, ικανός να σώσει. Δεν υπάρχουν συνθήκες και δεν μπορούν να υπάρχουν συνθήκες που εμποδίζουν τη σωτηρία, το να ζούμε τον λόγο του Θεού.

«Η Άλλη Νόικα», ομιλία που εκφωνήθηκε το 1992