Ο Χαρίλαος που ήθελε να γίνει Άγιος...Γέρων Ειρηναίος ( Ιερά Μονή Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου Πυργετού): Θα ήθελα πολύ σύντομα να σας πω έτσι μια μικρή ιστορία, η οποία έχει σχέση με τη ζωή μου.

Ο Χαρίλαος που ήθελε να γίνει Άγιος...Γέρων Ειρηναίος ( Ιερά Μονή Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου Πυργετού):  Θα ήθελα πολύ σύντομα να σας πω έτσι μια μικρή ιστορία, η οποία έχει σχέση με τη ζωή μου.

Όταν ήρθα από το χωριό μου στη Λάρισα, ήμουν 2,5 χρονών, τον Αύγουστο του 1951.  Ήρθαμε βράδυ και το πρωί όταν ξημέρωσε, είδα μια γιαγιά να περνάει τις γραμμές,  γιατί εμείς το σπίτι μας ήταν μετά τις γραμμές, δηλαδή έξω από τη Λάρισα.Και είχε ένα παιδάκι από το χέρι της, το οποίο το όνομα ήταν Χαρίλαος.

 Με αυτό το παιδάκι γνωριστήκαμε και γίναμε φίλοι.  Και έτσι ήμασταν φίλοι και ο χρόνος περνούσε και φτάσαμε στα 16 μας χρόνια.  Μαζί πηγαίναμε στο κατηχητικό, μας άρεσε, ήμασταν τακτικοί,  αλλά εγώ την τελευταία χρονιά κάπου άρχισα να χαλαρώνω,  γιατί άλλαξα σχολείο και βρήκα κάποιους άλλους φίλους.

 Για να μην σας το πολυλογω, ο Χαρίλαος συνεχώς με κεντούσε να ξαναρχίσουμε μαζί τη χριστιανική ζωή, αλλά εγώ του έλεγα ότι δεν μ' αρέσει.  Εσύ συνέχισε αφού σ' αρέσει αυτή η ζωή.  Είπαμε κι άλλα πολλά, ήταν η τελευταία φορά που βρεθήκαμε στο Αλκαζάρ στη Λάρισα.

 Χωρίσαμε και την Πέμπτη, την προσεχή μετά την Κυριακή που συναντηθήκαμε,  πήγε να εξομολογηθεί στο Γέροντα Αθανάσιο Μυτιληναίο .Εξομολογήθηκε και όπως μου διηγείται ο Γέροντας Αθανάσιος αργότερα, του είχε πει: «Πάτερ Αθανάσιε, θέλω να γίνω Άγιος.  Πώς μπορώ να γίνω Άγιος; Και ο Γέροντας του είπε: «Παιδί μου,  γι' αυτό μας δίνει ο Θεός αυτή τη ζωή.

Είναι μια πίστωση χρόνου για να γίνουμε Άγιοι».  «Ναι, Πάτερ Αθανάσιε, θέλω να γίνω Άγιος». «Επιθυμώ να πάω στη Βασιλεία του Θεού και να είμαι πάντα με τον Θεό  και πιστεύω ότι δεν θα μου το στερήσει αυτό ο Θεός».

 Ήταν τα τελευταία λόγια του. Έφυγε από το εξομολογητήριο που τότε εξομολογούσε στον Άγιο Στυλιανό,  τον παλαιό Άγιο Στυλιανό που ήταν μέσα στο πάρκο του Αγίου Αντωνίου.  Τώρα άλλαξαν εκεί τα πράγματα.

Η διαμόρφωση εννοώ του χώρου.  Πήρε το ποδήλατό του και έφυγε για το σπίτι του.  Όταν έφτασε στο σταθμό εκεί που βγαίνει η 22 Οκτωβρίου,  ένα αυτοκίνητο πήρε ανοιχτά τη στροφή, τον χτύπησε και εκεί επί τόπου ξεψύχησε.

 Έμαθα την άλλη ημέρα ότι έχει κοιμήθει και πήγα στο σπίτι του να τον χαιρετήσω.  Όταν μπήκα μέσα ήταν η μάνα του και πολλοί άλλους κόσμος  και μόλις με είδε η μητέρα του άρχισε να λέει : Χαρίλαε «Ήρθε ο φίλος σου. Που συναντηθήκατε την Κυριακή στο Αλκαζάρ  και του έλεγες να ζήσετε χριστιανική ζωή και αυτός σου έλεγε δεν θέλω»  και άλλες πολλές λεπτομέρειες.

 Θα έλεγε κανείς ότι έγινε ρεζίλι μπροστά στον κόσμο. Να σας πω την αλήθεια δεν με πείραξε τίποτε. Αντιθέτως, κοιτάζοντας το Χαρίλαο είπα :«Χαρίλαε, από εδώ και πέρα θα πάρω τη θέση σου».

Και έτσι άρχισε να ζω κι εγώ συνειδητά την πνευματική ζωή.  Έμαθα δε αργότερα από τον Γέροντα Αθανάσιο ότι προσευχόταν πολύ για μένα.Λοιπόν, τον αξίωσε ο Θεός  όχι μόνο Άγιος να γίνει αλλά και Μάρτυς και μάλιστα και θαυματουργός.

Και το πρώτο θαύμα που έκανε ήμουν εγώ που μου αλλάξε τη  ζωή.  Θα ήθελα λοιπόν ένα πράγμα τελευταίο να πω. Να θυμόμαστε όλοι ότι  αυτό που είπε ο Γέροντας Αθανάσιος. «Η ζωή μας δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια πίστωση χρόνου για να γίνουμε Άγιοι».

 Σας το εύχομαι και σε εσάς και σε μένα και σε όλους να γίνουμε Άγιοι αυτή τη χρονιά. Αμήν.

 Απομαγνητοφώνηση Σημεία των καιρών 22