Χριστούγεννα στα Καρούλια του Αγίου Όρους.

Χριστούγεννα στα Καρούλια του Αγίου Όρους

Ο Γέροντας Ησαΐας ζούσε σε ένα κελλάκι που έμοιαζε με φωλιά αετού. Για να φτάσει κανείς εκεί, έπρεπε να κρατηθεί από τις χοντρές αλυσίδες που ήταν καρφωμένες στον βράχο — τα περίφημα «καρούλια» από όπου πήρε το όνομα η περιοχή.

Την παραμονή των Χριστουγέννων, ο αέρας λυσσομανούσε. Τα κύματα χτυπούσαν με δύναμη τη βάση του Άθωνα και το σπρέι της θάλασσας έφτανε παγωμένο μέχρι το μικρό μπαλκονάκι του. Ο Γέροντας Ησαΐας, ογδόντα χρονών πια, είχε τα πόδια του τυλιγμένα με μάλλινες κουρέλες.

Δεν είχε επισκέπτες. Στα Καρούλια, τον χειμώνα, ο κόσμος σταματά να υπάρχει. Υπάρχει μόνο ο Θεός, ο βράχος και η απεραντοσύνη του Αιγαίου.

Το απόγευμα, ο Γέροντας πλησίασε στο σχοινί που κρεμόταν από τον πάνω βράχο. Ήταν το σύστημα με το οποίο οι μοναχοί αντάλλασσαν τα απαραίτητα χωρίς να μετακινηθούν. Στην άκρη του σχοινιού υπήρχε ένα καλάθι.

Μέσα, ο μοναχός από το πιο πάνω σπήλαιο, ο παπα-Νικόλας, του είχε αφήσει:

Ένα μικρό μπουκαλάκι με νάμα (κρασί για τη λειτουργία).

Δύο στεγνά σύκα.

Ένα χειρόγραφο σημείωμα: "Χριστός ετέχθη, αδελφέ Ησαΐα. Η χαρά Του να είναι η ζεστασιά σου."

Όταν το ρολόι σήμανε μεσάνυχτα, ο Γέροντας Ησαΐας δεν πήγε σε μεγαλοπρεπή ναό. Η "εκκλησία" του ήταν μια γωνιά στο σπήλαιο, δύο βήματα από το κρεβάτι του. Άναψε ένα κερί από μελισσοκέρι που είχε φτιάξει ο ίδιος.

Καθώς διάβαζε το Ευαγγέλιο, ο ήχος του αέρα που σφύριζε στις σχισμές του βράχου έμοιαζε με ουράνια ψαλμωδία.

"Εν σπηλαίω ετέχθης, Χριστέ ο Θεός ημών..."

Ψιθύρισε τα λόγια και ένιωσε μια βαθιά σύνδεση: Ο Χριστός γεννήθηκε σε μια φτωχική σπηλιά, κι εκείνος, σε μια παρόμοια σπηλιά στα άκρα του κόσμου, ένιωθε πιο κοντά Του από ποτέ.

Το πρωί των Χριστουγέννων, ο καιρός ξαφνικά ημέρεψε. Ο ήλιος βγήκε πίσω από την κορυφή του Άθωνα, βάφοντας τα νερά χρυσά. Ο Γέροντας Ησαΐας βγήκε στο μικρό ξύλινο μπαλκόνι του.

Κοίταξε απέναντι τους άλλους βράχους. Είδε καπνό να βγαίνει από δύο-τρία άλλα κελλάκια. Ήξερε ότι εκεί, άλλοι άνθρωποι σαν κι αυτόν, είχαν περάσει τη νύχτα προσευχόμενοι για όλο τον κόσμο. Δεν είχε στολίδια, δεν είχε κόσμο, δεν είχε θόρυβο. Είχε όμως μια ειρήνη που «υπερέχει πάντα νούν».

(Φωτό: Μακαριστός γέροντας Μιχαήλ )