«Πριν σου στείλει τον σταυρό, ο Θεός μέτρησε το θάρρος σου»
Σε ένα ήσυχο χωριό, στους πρόποδες των λόφων, ζούσε ένας άνθρωπος που όλοι έλεγαν ότι ήταν δυνατός. Όχι επειδή δεν έπεφτε ποτέ, αλλά επειδή πάντα σηκώνονταν σιωπηλός. Χαμογελούσε σπάνια, μιλούσε λίγο και ζούσε τη ζωή του σαν να ήταν ένα βάρος που δεν έδειχνε σε κανέναν.
Ένα βράδυ, κουρασμένος από τα πάντα, μπήκε στη μικρή εκκλησία του χωριού. Ήταν άδεια. Μόνο ένα κερί έκαιγε αδύναμα μπροστά στην εικόνα. Γονάτισε και είπε, σχεδόν ψιθυριστά:
— Κύριε, γιατί εγώ; Γιατί τόσες δοκιμασίες;
Δεν έλαβε απάντηση επί τόπου. Αλλά αυτή η βαθιά σιωπή του μίλησε περισσότερο από οποιαδήποτε λέξη. Θυμήθηκε όλες τις δυσκολίες που είχε περάσει: απώλειες, αδικίες, μοναξιά, άγρυπνες νύχτες. Ο καθένας ήταν ένας σταυρός. Και ο καθένας τον είχε αλλάξει.
Τότε κατάλαβε κάτι που δεν είχε ξαναδεί. Ο Θεός δεν στέλνει σταυρούς τυχαία. Πριν τους τοποθετήσει στους ώμους κάποιου, τους μετράει προσεκτικά. Δεν είναι το βάρος τους που μετράει, αλλά η δύναμη αυτού που τα κουβαλάει.
Κατάλαβα ότι δεν είχε επιλεγεί επειδή ήταν αδύναμος, αλλά επειδή ήταν αρκετά γενναίος. Το θάρρος να προχωρήσει όταν δεν είχε άλλες απαντήσεις. Το θάρρος να συγχωρήσει όταν πονούσε. Το θάρρος να ελπίζει όταν όλα φαίνονταν χαμένα.
Εκείνο το βράδυ, τα προβλήματά του δεν εξαφανίστηκαν. Αλλά ο φόβος του εξαφανίστηκε. Και έφυγε από την εκκλησία με πιο ίσια πλάτη, όχι επειδή το βάρος είχε γίνει ελαφρύτερο, αλλά επειδή ήξερε ότι δεν το κουβαλούσε μόνος του.
Από τότε και μετά, κάθε φορά που η ζωή τον δοκίμαζε ξανά, θυμόταν μια απλή αλήθεια:
Αν έχεις λάβει έναν βαρύ σταυρό, σημαίνει ότι ο Θεός είδε σε σένα ένα θάρρος που ίσως δεν γνώριζες ούτε εσύ ο ίδιος.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου