ΚΆΤΙ ΖΗΤΟΎΝ. ΚΆΤΙ ΘΈΛΟΥΝ ΝΑ ΘΥΜΗΘΟΎΜΕ.
ΔΕΝ ΕΜΦΑΝΊΖΟΝΤΑΙ ΧΩΡΙΣ ΛΟΓΟ..ΗΤΑΝ ΨΥΧΟΣΑΒΒΑΤΟ..
Το απόγευμα μιλούσα με τον μοναχό στο Άγιον Όρος.
Η κουβέντα, σχεδόν μοιραία, πήγε στις φωτογραφίες της Καισαριανής,
σε αυτά τα πρόσωπα που βγήκαν ξανά στο φως ύστερα από τόσες δεκαετίες,
σαν να επέστρεψαν από μια βαθιά, αθόρυβη περιοχή της ιστορίας.
Και μου είπε κάτι που με τάραξε: πως καθόλου τυχαίο δεν ήταν ότι εμφανίστηκαν Ψυχοσάββατο.
«Οι ψυχές βρίσκουν τον χρόνο τους», μου είπε. «Κάτι ζητούν.
Κάτι θέλουν να θυμηθούμε.
Δεν εμφανίζονται χωρίς λόγο».
Και μέσα μου έμεινε αυτή η σκέψη, σαν μια λεπτή ρωγμή:
ότι ίσως η μνήμη δεν είναι μόνο έργο των ζωντανών, αλλά και απαίτηση των νεκρών.
Και ύστερα, σχεδόν ψιθυριστά, πρόσθεσε κάτι ακόμη.
Ότι δεν είναι τυχαίο ούτε το πότε ξαναγύρισαν αυτές οι εικόνες στη δημόσια θέα. Σαν να εμφανίστηκαν αμέσως μετά από εκείνη τη συνάντηση στην Άγκυρα του πρωθυπουργού,
σαν να θέλησαν, με τον τρόπο που μόνο οι σιωπηλοί μάρτυρες μπορούν, να σταθούν πάλι μπροστά μας.
Για να θυμίσουν.
Να πουν ότι υπήρξαν άνθρωποι που περπάτησαν προς τον θάνατο κρατώντας μέσα τους μια άλλη ιδέα για την πατρίδα, για τη λευτεριά, για την αξιοπρέπεια.
Και ότι αυτά τα πρόσωπα, όταν επιστρέφουν, δεν επιστρέφουν ποτέ τυχαία.
Σαν να ζητούν χώρο.
Σαν να ζητούν ακρόαση.
Σαν να μας κοιτούν και να περιμένουν να καταλάβουμε.
Manos Lambrakis
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου