ΣΤΟ ΣΧΟΛΕΊΟ.

Ένας ιερέας κλήθηκε στο σχολείο για να δώσει ένα μάθημα θρησκευτικών σε μαθητές δημοτικού.

Τα παιδιά κάθονταν, με τα μάτια τους ορθάνοιχτα και τους σταυρούς στα στήθη τους να λάμπουν.

Ο ιερέας, ένας άνθρωπος με αίσθηση του χιούμορ, ηγήθηκε της συζήτησης:

- Τώρα, παιδιά, πείτε μου: πώς τελειώνουν όλες οι προσευχές;

Όλοι απαντούν σε χορωδία:

- Αμήν!

- Μπράβο! Ξέρετε τι σημαίνει η λέξη «Αμήν»;

Σιωπή.

Τα παιδιά αντάλλαξαν βλέμματα. Κάποια ψιθύρισαν «τέλος», άλλα «τελειότητα».

Η αγωνία αιωρούνταν στον αέρα...

Και τότε ένα χέρι σηκώθηκε από το πίσω μέρος της τάξης.

Ένα αγόρι περίπου εννέα ετών, με ακουστικά (τα είχε βγάλει ειδικά για την περίσταση), δήλωσε με σιγουριά:

- Είναι σαν «στείλε»...

Ο ιερέας πάγωσε.

Έπειτα κούνησε αργά το κεφάλι του:

- Γιε μου... μπορεί να μην το καταλαβαίνεις, αλλά είπες την πιο βαθιά αλήθεια.

Η προσευχή είναι ένα μήνυμα στον Παράδεισο.

Και το «Αμήν» είναι το κουμπί «αποστολή».

Μόνο χωρίς Διαδίκτυο.