Ρώτησαν ἕναν ἱερέα κάποτε:
— Μά, εἶναι ἀνάγκη νὰ μνημονεύετε τόσα ὀνόματα στὴν Προσκομιδή;
Κι ἐκεῖνος ἀπάντησε:
— Κάποτε, ἀργὰ ἢ γρήγορα, ἐγὼ κι ἐσύ, θὰ ἔρθει ἡ ὥρα ποὺ θὰ φύγουμε ἀπ᾿ αὐτὴ τὴ ζωή, ἀπ᾿ αὐτὸν τὸν μάταιο κόσμο. Καί, μετά, θέλουμε-δὲν θέλουμε, μᾶς ἀρέσει-δὲν μᾶς ἀρέσει, θὰ «γίνουμε» ὅλο κι ὅλο «ἕνα ὄνομα» σ᾿ ἕνα ἄψυχο, μικρὸ καὶ τσαλακωμένο χαρτί. Εἶναι ὅμως ἀπερίγραπτο ἀλλὰ καὶ ἀβάσταχτο τὸ πόσο θὰ θέλαμε, ἀπὸ «ἐκεῖ» ποὺ θὰ βρισκόμαστε, νὰ βρεθεῖ ἕνας ἱερέας τοῦ Ὑψίστου, ἕνας λειτουργὸς τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, γιὰ νὰ μᾶς θυμηθεῖ καὶ νὰ μᾶς μνημονεύσει, τουλάχιστον γιὰ μία φορὰ στὴν ἐπίγεια καὶ ἱερατική του ζωή.
....του π.Δαμιανού
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου