"Οἱ Ἀλκυονίδες Μέρες"
τοῦ Ἀρχιμ. Βαρλαὰμ Μετεωρίτου
Ὁ γέρο-Στάθης κάθισε στὸν βράχο κοντὰ στὴ θάλασσα, καθὼς ὁ χειμωνιάτικος ἥλιος τὸν χάϊδευε ἁπαλά. Ξεκίνησαν οἱ Ἀλκυονίδες μέρες, ἐκεῖνες οἱ μαγικὲς στιγμὲς γαλήνης ποὺ ἡ φύση χαρίζει στὸ μέσο του χειμῶνα.
"Παπποῦ," ρώτησε ἡ ἐγγονή του Ἑλένη, "γιατί εἶναι τόσο ὄμορφες αὐτὲς οἱ μέρες;"
Ὁ γέρο-Στάθης χαμογέλασε μὲ νοσταλγία. "Λένε, παιδί μου, πὼς ἡ θεὰ Ἀλκυόνη ἔχασε τὸν ἀγαπημένο της καὶ μεταμορφώθηκε σὲ πουλί. Κάθε χειμῶνα, οἱ θεοί της χαρίζουν λίγες ἥμερες γαλήνης γιὰ νὰ γεννήσει τὰ μικρά της στὰ κύματα."
Τὸ κορίτσι κοίταξε τὴ γαλανὴ θάλασσα ποὺ ἀνέπνεε σιγά, σὰν νὰ κοιμόταν.
"Καὶ ἐμεῖς;" ψιθύρισε.
"Κι ἐμεῖς, Ἐλενίτσα μου, μαθαίνουμε πὼς ἀκόμα καὶ στὸ πιὸ σκληρὸ χειμῶνα, ἡ ζωὴ μᾶς χαρίζει στιγμὲς χάρης."
Ἠθικὸ Δίδαγμα:
Στὴ μέση κάθε δοκιμασίας, ἡ ζωή μας προσφέρει στιγμὲς εἰρήνης καὶ ὀμορφιᾶς. Αὐτὲς οἱ στιγμὲς μᾶς δίνουν δύναμη νὰ συνεχίσουμε.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου