"Ἡ Βροχὴ καὶ οἱ Δύο Καρδιές"
τοῦ Ἀρχιμ. Βαρλαὰμ Μετεωρίτου
Ὁ οὐρανὸς ἔκλαιγε ἀσταμάτητα ἐκεῖνο τὸ ἀπόγευμα. Οἱ σταγόνες χτυποῦσαν τὰ παράθυρα σὰν νὰ ζητοῦσαν καταφύγιο.
Ἡ γιαγιά-Ἑλένη, μὲ τὴ ράχη της λυγισμένη ἀπὸ τὰ χρόνια, βγῆκε στὴν αὐλὴ κρατῶντας τὴν παλιά της ὀμπρέλα ποὺ ἔτρεμε στὸν ἄνεμο. Τὰ ξύλα γιὰ τὸ τζάκι δὲν θὰ φέρνονταν μόνα τους, κι ὁ χειμῶνας δὲν γνώριζε ἔλεος.
Ἀπὸ τὸ ἀπέναντι σπίτι, δύο παιδάκια, ὁ Νῖκος καὶ ἡ Μαρία, τὴν κοίταξαν μέσα ἀπὸ τὸ παράθυρο. Χωρὶς νὰ ποῦν λέξη, ἔτρεξαν ἔξω στὴ βροχή.
"Γιαγιά, ἐμεῖς θὰ τὰ φέρουμε!" φώναξαν, κι ἄρχισαν νὰ μαζεύουν τὰ ξύλα μὲ χεράκια ποὺ ἔμοιαζαν τόσο μικρὰ γιὰ τέτοιο φορτίο.
Ἡ γιαγιά-Ἑλένη τους κοίταξε μὲ μάτια βουρκωμένα, ὄχι ἀπὸ τὴ βροχή, ἀλλὰ ἀπὸ συγκίνηση. "Τὰ παιδιά μου," ψιθύρισε, "βρέξει-χιονίσει, ἡ καλοσύνη πάντα λάμπει."
Ἠθικὸ Δίδαγμα:
Ἡ ἀληθινὴ ἀγάπη δὲν περιμένει τὴν ἡλιόλουστη μέρα. Ἀκόμη καὶ στὶς πιὸ σκοτεινὲς στιγμές, μιὰ χειρονομία καλοσύνης φωτίζει περισσότερο ἀπὸ χίλια τζάκια.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου