Ο ΘΥΜΟΣ.

Ζούμε σε ένα σπλαχνικό, βαθύ, σχεδόν οργανικό μίσος, το οποίο διατηρούμε μέρα με τη μέρα σε συλλογικό επίπεδο.

Ένα μίσος που δεν ανήκει πλέον μόνο στο άτομο, αλλά έχει πήξει σε ένα ζωντανό έγκλημα, που τρέφεται συνεχώς από τις σκέψεις, τα λόγια και τις αντιδράσεις μας. Μια αόρατη δύναμη που βαραίνει το μυαλό και την καρδιά μας και δεν μας επιτρέπει πλέον να δούμε την καλοσύνη, την ανθρωπιά και την ευθραυστότητα στους αδελφούς μας.

Μισούμε τους γονείς μας για τις πληγές τους, την πεθερά μας για τις αδυναμίες της, τον γείτονά μας για την απλή ύπαρξή του, το αφεντικό μας για τις απογοητεύσεις μας, τους πολιτικούς για τις συλλογικές μας απογοητεύσεις. Μισούμε με τρομακτική ευκολία.

Πετάμε το μίσος έξω από τον εαυτό μας ως κάτι φυσικό, σαν μια καθημερινή ανάσα, και το διαδίδουμε μεταξύ μας χωρίς να αναρωτηθούμε τι κάνει στην ψυχή μας. Και, σε όλη αυτή τη σπατάλη δηλητηρίου, ξεχνάμε ποιος είναι ο σκοπός μας εδώ, στη γη.

Επιτρέπουμε στον εαυτό μας να χειραγωγείται συναισθηματικά με μια θλιβερή υπακοή. Αν κάποιος μισεί, το μίσος διαπερνά γρήγορα το συλλογικό. Γίνεται ο κανόνας. Γίνεται γλώσσα. Γίνεται ταυτότητα. Και, τυφλωμένοι από αυτό, δεν βλέπουμε πλέον τη χαρά στο άτομο, δεν βλέπουμε πλέον το πληγωμένο παιδί πίσω από τη μάσκα, δεν βλέπουμε πλέον την ιστορία, τον αγώνα, τη λαχτάρα. Στεκόμαστε ο ένας μπροστά στον άλλον και πετάμε «μίσος» ο ένας στον άλλον σαν πέτρες, πεπεισμένοι ότι έχουμε δίκιο, χωρίς να συνειδητοποιούμε ότι, στην πραγματικότητα, χαμηλώνουμε τη δόνησή μας, αρρωσταίνουμε τις ψυχές μας και απομακρυνόμαστε όλο και περισσότερο από αυτό που είμαστε.

Είναι μια βαριά θλίψη σε συλλογικό επίπεδο. Μια κούραση της καρδιάς. Μια έλλειψη φωτός. Δεν βλέπουμε πλέον την ομορφιά στους άλλους, επειδή δεν την καλλιεργούμε πλέον στον εαυτό μας. Δεν βλέπουμε πλέον τη θεϊκή σπίθα στο άτομο, επειδή έχουμε εκπαιδεύσει το βλέμμα μας να ψάχνει μόνο για ελαττώματα, ενόχους, λόγους περιφρόνησης. Δεν βρίσκουμε πλέον λόγια επαίνου, εκτίμησης, ειλικρινούς αναγνώρισης για τους συνανθρώπους μας. Έχουμε ξεχάσει να πούμε «ευχαριστώ», «εκτιμώ», «σε βλέπω».

Έχουμε χάσει την καλοσύνη, την αγνότητα της πρόθεσης, την ταπεινότητα που μας φέρνει πιο κοντά, την αγάπη για τον αδελφό μας. Δεν βλέπουμε πλέον τίποτα καλό στον άλλον, επειδή τροφοδοτούμε τον εαυτό μας με μίσος κάθε μέρα: από οθόνες, από συζητήσεις, από σκέψεις. Και, τροφοδοτώντας το μίσος, αυτό μεγαλώνει μέσα μας, καταλαμβάνοντας τον χώρο όπου θα μπορούσε να υπάρχει συμπόνια.

Ίσως ο κόσμος δεν είναι χειρότερος. Ίσως είναι απλώς οι καρδιές μας που είναι πιο κουρασμένες. Και ίσως η θεραπεία να μην έρθει από το να έχουμε πια δίκιο, αλλά από το να σταματήσουμε, έστω για μια στιγμή, και να θυμόμαστε ότι σε κάθε άνθρωπο υπάρχει μια σπίθα φωτός που περιμένει να φανεί. Αλλά γι' αυτό, θα πρέπει να επιλέξουμε, συνειδητά, να σταματήσουμε να τροφοδοτούμε το μίσος.

Πηγή: net