Sportime. gr:
''Καύση νεκρών: Η ελπίδα της Ανάστασης δεν ανήκει στα κρεματόρια σας''
Η ανθρώπινη στάχτη κηρύττει τον μηδενισμό σε αυτή τη ζωή και στην επόμενη - Το σεβάσμιο λείψανο όμως είναι μια παρακαταθήκη αιωνιότητας
...Τις τελευταίες μέρες οι διάφοροι… καψαλισμένοι που μάχονται υπέρ της καύσεως, έχουν βαλθεί να μας πείσουν ότι είναι σεβάσμια πράξη να γίνεται ο νεκρός παρανάλωμα κρεματορίου και στη συνέχεια οστέινο αλεύρι σε μπλέντερ και υπόλειμμα σταχτοδοχείου.
Και επειδή τα εκφράζουν αυτά μάλιστα και κάποιοι «ευλαβείς» – βλαμμένοι (με βλάβη στην πνευματική τους αντίληψη δλδ) που δηλώνουν χριστιανοί, είναι σημαντικό να υπενθυμίζουμε συνεχώς ότι η ΙΔΙΑ η Νεκρώσιμη Ακολουθία ως αναπόσπαστο μέρος της εκκλησιαστικής παράδοσης, διατρανώνει πέραν πάσης αμφισβητήσεως την ορθότητα της ταφής....
Ο κατά Θεόν θάνατος, διηθισμένος μέσα από την αρχαία σοφία της Εκκλησίας, λειτουργεί έτσι ώστε να ωφελεί ταυτόχρονα και τον κεκοιμημένο, και τους ζώντες που τον προπέμπουν. Ο κεκοιμημένος σπέρνει τη γη με το σκήνωμά του σε μια στερνή ομολογία ταπείνωσης. Και αν ακόμα δεν έχει κανένα άλλο στεφάνι αρετής να καταθέσει στο βήμα του Χριστού, τουλάχιστον κουβαλά το στεφάνι της υπακοής και της επιθυμίας για μια χριστιανική κηδεία. Δεν είναι καθόλου μικρό πράγμα ακόμα και αυτό.
Αντίθετα, ο κεκοιμημένος που επέλεξε την καύση, αποχαιρετά τον κόσμο με μια πράξη ανταρσίας, χλευάζει τη σταυροαναστάσιμη αλήθεια, ομοιάζει με εκείνα τα ξερά κλήματα για τα οποία μίλησε ο Χριστός, που κόβονται από την Άμπελο και ρίπτονται στη φωτιά, και μάλιστα οικειοθελώς!...
...Φανταστείτε σήμερα να είχαμε μια Ελλάδα για την οποία θα έπρεπε να καυχηθούμε για τη στάχτη του Καποδίστρια, τη στάχτη του Διονύσιου Σολωμού, τη στάχτη του Κολοκοτρώνη, τη στάχτη του Μακρυγιάννη, τη στάχτη του Παπαδιαμάντη, τη στάχτη του Παύλου Μελά. Μια ιστορία στάχτη και μπούρμπερη. Μια παρακαταθήκη του «μηδέν». Μια απρόσωπη κληρονομιά που σβήνει στην αυτοακύρωσή της. Μια ατομική ή συλλογική ιστορία που γράφεται με τέφρα ή καλύτερα με αλυσίβα που καθαρίζει το πέρασμα μας από τούτη τη ζωή σαν ανεπιθύμητο λεκέ....
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου