ΓΙΑΤΙ ΟΙ ΑΡΝΗΤΙΚΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΕΠΙΣΤΡΕΦΟΥΝ ΠΑΝΤΑ, Ο,ΤΙ ΚΑΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ

 

ΓΙΑΤΙ ΟΙ ΑΡΝΗΤΙΚΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΕΠΙΣΤΡΕΦΟΥΝ ΠΑΝΤΑ, Ο,ΤΙ ΚΑΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ

Κάθε πρωί, η Άνα έλεγε στον εαυτό της το ίδιο πράγμα:

Σήμερα θα είναι καλά.

Και, για λίγα λεπτά, ήταν.

Ο ήλιος έμπαινε ντροπαλά από το παράθυρο, ο καφές είχε την τέλεια γεύση και ο κόσμος φαινόταν υποφερτός. Αλλά ακριβώς όταν άρχισε να σκέφτεται ότι ίσως, απλώς ίσως, είχε καταφέρει να τις διώξει... οι σκέψεις επέστρεφαν.

Δεν έρχονταν με θόρυβο.

Δεν χτυπούσαν την πόρτα.

Είχαν το κλειδί.

— Δεν είσαι αρκετά καλός.

— Θα κάνεις ξανά λάθος.

— Οι άνθρωποι απλώς σε ανέχονται.

Η Άνα τα ήξερε όλα πολύ καλά. Τα είχε δοκιμάσει όλα: να εξαντλείται, να αναγκάζεται να χαμογελάει, να κάνει λίστες με «πράγματα για τα οποία πρέπει να είναι ευγνώμων», ακόμη και απόλυτη σιωπή, ελπίζοντας ότι αν δεν τους απαντούσε, θα έφευγαν.

Δεν θα έφευγαν.

Ένα βράδυ, κουρασμένη από το μυαλό της, κάθισε στο πάτωμα και άρχισε να κλαίει. Όχι δυνατά. Όχι δραματικά λυγμούς. Μόνο δάκρυα που έτρεχαν αργά, σαν η ψυχή της να ήταν πολύ κουρασμένη για να κλάψει.

Τότε θυμήθηκε τη γιαγιά της.

Η γιαγιά της της είχε πει κάποτε:

— Οι σκέψεις δεν είναι εχθροί σου. Είναι αγγελιοφόροι. Αλλά δεν λένε όλες την αλήθεια.

Η Άνα δεν το είχε καταλάβει τότε.

Τώρα, το κατάλαβε.

Οι αρνητικές σκέψεις δεν ήρθαν για να την καταστρέψουν. Ήρθαν επειδή κάπου, μέσα της, υπήρχε μια πληγή που δεν είχε ακόμη ακουστεί. Ένας παλιός φόβος. Μια φωνή που κάποτε είχε μιλήσει κάποιος άλλος—ένας γονιός, ένας δάσκαλος, μια αγάπη που δεν ήξερε πώς να αγαπά.

Το μυαλό δεν εφευρίσκει τον πόνο.

Τον επαναλαμβάνει, ελπίζοντας ότι μια μέρα θα γιατρευτεί.

Εκείνο το βράδυ, η Άνα δεν προσπάθησε να διώξει τις σκέψεις. Τις κοίταξε. Τις άκουσε. Και, για πρώτη φορά, δεν τις πίστεψε.

— Μπορείς να είσαι εδώ, ψιθύρισε. Αλλά δεν αποφασίζεις πια εσύ για μένα.

Δεν ήταν μια θεαματική νίκη. Δεν εξαφανίστηκαν. Δεν εξαφανίστηκαν για πάντα.

Αλλά συνέβη κάτι πιο σημαντικό.

Οι σκέψεις παρέμειναν...

Και παρέμεινε κι αυτή.

Και αυτή ήταν η αρχή.

Γιατί η αλήθεια είναι η εξής:

Οι αρνητικές σκέψεις επιστρέφουν όχι επειδή είσαι αδύναμος, αλλά επειδή είσαι άνθρωπος.

Δεν φεύγουν όταν τις πολεμάς.

Ηρεμούν όταν δεν τους δίνεις πλέον τη δύναμη να είναι αυτός που είσαι.

Η Άνα κατάλαβε τελικά ότι το μυαλό μπορεί να είναι θορυβώδες, αλλά η ψυχή ξέρει τον δρόμο.

Και, βήμα προς βήμα, έμαθε να προχωράει... ακόμα και με αυτές στο πλευρό της.