Τσιγάρο: Γεια σου, πνεύμονα... γιατί βήχεις έτσι; Θέλω απλώς να σε ηρεμήσω λίγο.
Πνεύμονα: Ηρέμησε; Με γεμίζεις καπνό, πίσσα και δηλητήριο. Με κάθε τζούρα, μου παίρνεις τον αέρα που χρειάζομαι.
Τσιγάρο: Έλα, μην δραματοποιείς. Οι άνθρωποι με επιλέγουν για λίγες στιγμές χαλάρωσης.
Πνεύμονα: Η στιγμή «χαλάρωσης» σου για αυτούς σημαίνει χρόνια ταλαιπωρίας για μένα. Με μαυρίζεις, με πυροδοτείς και με κουράζεις.
Τσιγάρο: Αλλά χωρίς εμένα, είναι αγχωμένοι, νευρικοί...
Πνεύμονα: Χωρίς εσένα, μπορώ να αναπνεύσω ελεύθερα. Μπορώ να τρέχω, να γελάω, να κοιμάμαι χωρίς να βήχω τη νύχτα.
Τσιγάρο: Δεν πίστευα ότι έκανα τόσο κακό...
Πνεύμονα: Η βλάβη σου δεν είναι ορατή στην αρχή. Συσσωρεύεται, μέρα με τη μέρα, μέχρι που ο αέρας γίνεται αγώνας.
Τσιγάρο: Και... υπάρχει ακόμα μια ευκαιρία για σένα;
Πνεύμονα: Ναι. Κάθε φορά που σβήνεις, αρχίζω να γιατρεύομαι. Καθαρός αέρας, όχι καπνός - αυτή είναι η πραγματική σωτηρία.
Τσιγάρο: Τότε ίσως είναι καιρός να εξαφανιστώ...
Πνεύμονας: Και μόλις φύγεις, η αναπνοή, η ζωή και η ελπίδα θα επιστρέψουν.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου