Όσο όμως προχωράμε, τόσο περισσότερο συνειδητοποιεί ο άνθρωπος την αμαρτία του ενώπιον του Θεού — βλέπει στη χριστιανική πίστη την οδό προς την αναγέννηση και τη συγχώρεση των αμαρτιών.

 

Όσο όμως προχωράμε, τόσο περισσότερο συνειδητοποιεί ο άνθρωπος την αμαρτία του ενώπιον του Θεού — βλέπει στη χριστιανική πίστη την οδό προς την αναγέννηση και τη συγχώρεση των αμαρτιών.

 Στα χρόνια που μας φέρνουν πιο κοντά στον τάφο, έχοντας αφαιρέσει τα δελεαστικά και απατηλά πέπλα από όλα όσα είναι αμαρτωλά και εγκόσμια, έχοντας αναγνωρίσει την παραχάραξη των αμαρτωλών χαρών, την απάτη, το στολίδι σε όλα όσα μας δελεάζουν με αμαρτωλές χαρές ως θησαυρό των εγκόσμιων απολαύσεων, έχοντας υποφέρει, έχοντας καεί σε αυταπάτες, λάθη, απογοητεύσεις και πτώσεις — ο άνθρωπος προσεγγίζει το μυστήριο του πόνου ως λυτρωτικό κατόρθωμα, προσεγγίζει τον εσταυρωμένο Λυτρωτή.

 Έτσι, ακόμη και σε ένα άτομο, η στάση απέναντι στον Χριστιανισμό αλλάζει συνεχώς.

Μόνο η Εκκλησία είναι ισχυρή και ικανή να μας εκπαιδεύσει έτσι ώστε αυτή η μονομέρεια, αυτά τα πάθη, να ισορροπούν μέσα μας και να ακολουθούμε τη μεσαία βασιλική οδό του Ευαγγελίου.

 

Αρχιμανδρίτης Ιωάννης (Krestyankin)