Ο Άδης και η καθολική σωτηρία
O π.Σωφρόνιος (Σαχάρωφ) μ' έκανε να καταλάβω από τι έχουμε σωθεί. Ακριβώς, απ' τον Άδη. Ο Άδης είναι ο έσχατος τόπος που έφτασε η σωτηρία. Το να έχει κανείς επίγνωση πως σώθηκε απ' τον άδη, πως σώθηκε μέσα στον άδη, σημαίνει ότι έχει επίγνωση, πως η μόνη επιλογή είναι, να είναι ο ληστής, ο δεξιός ή ο αριστερός – πάντοτε ο ληστής. Σημαίνει ν' ανακαλύπτει όχι μονάχα τις αμαρτίες του στον πληθυντικό, αλλά τη συγκεκριμένη κατάσταση του χωρισμού, της αποτυχίας, της αδιάκοπης ασφυξίας. Σημαίνει να μπαίνει σε μια ριζική ταπείνωση, σε μια αδιάκοπη μετάνοια, στη μεταβολή της αντίληψής μας για τον κόσμο, στη διακοπή της «ειδωλολατρείας του ίδιου του εγώ», που την προβάλλουμε στις υπάρξεις και στα πράγματα...
Ναι, έλεγα, ο άδης, σαν κατάσταση της ανθρωπότητας, έχει καταργηθεί. Αλλά το πρόσωπο μπορεί να κλειστεί στον εαυτό του ή στο κρύσταλλο του πνεύματός του. Και τότε, αυτό δεν είναι άλλος άδης, όχι ολόκληρου του γένους, αλλά προσωπικός; Αλλ' ο π.Σωφρόνιος μου εξηγούσε γλυκά, πως δε μπορεί να γίνει ένας αντικειμενικός λόγος για τον άδη, πως δε μπορεί κανείς να μιλήσει για τον άδη σε σχέση με τους άλλους. Κανένας δεν είναι μόνος. Ο Θεός δεν εγκαταλείπει κανένα. Η κοινωνία των αγίων, αυτοί οι αμαρτωλοί, που συγχωρέθηκαν, κατατρώνε αυτόν τον άδη, τη φυλακή, που σ' αυτή κλείνεται μόνο του το εγώ μου...
Η καθολική σωτηρία δε μπορεί να ‘ναι μια βεβαιότητα, γιατί αυτό θα άδειαζε την πνευματική ζωή απ' τη σοβαρότητά της, την ανθρώπινη ελευθερία απ' το τραγικό της μεγαλείο. Αλλά, η καθολική σωτηρία πρέπει να ‘ναι το αντικείμενο της προσευχής μας, της πρακτικής μας αγάπης, της ελπίδας μας.
Ο άδης δεν είναι ποτέ για τους άλλους. Και κείνος, που ανακαλύπτει, πως βρίσκεται στον άδη, και, κατά κάποιο τρόπο, είναι υπεύθυνος κι ένοχος για τον άδη, εκείνος δε μπορεί να μη συναντήσει τον Χριστό.
Όμως, αν αρνηθεί ν' ανοίξει την καρδιά του, τότε ο άδης θα ‘ναι γι' αυτόν αιώνιος.
Λοιπόν, να ‘σαι βέβαιος, πως ο Χριστός βρίσκεται εκεί μαζί του.
Olivier Clement
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου