Μετεωρίτικοι Στοχασμοί.73

"Ὁ Καπνὸς τῆς Μνήμης"

τοῦ Ἀρχιμ. Βαρλαὰμ Μετεωρίτου

Ἡ γιαγιά-Ἑλένη στεκόταν μπροστὰ στὴ σχάρα, κι ὁ καπνὸς ἀνέβαινε σιγά-σιγά πρὸς τὸν οὐρανό. Ἦταν Τσικνοπέμπτη, καὶ τὸ κρέας ψηνόταν ἀργά, μὲ ὑπομονή. 

Ὁ μικρὸς Νικόλας τὴν κοίταζε μὲ περιέργεια. "Γιαγιά, γιατί ψήνουμε σήμερα;" 

Ἡ γερόντισσα χαμογέλασε καὶ τὸν κάλεσε κοντά της. "Βλέπεις, παιδί μου, σὲ λίγες μέρες ἀρχίζει ἡ Σαρακοστή. Θὰ νηστέψουμε, θὰ ἡσυχάσουμε. Ἀλλὰ σήμερα, συγκεντρωνόμαστε γύρω ἀπὸ τὴ φωτιά, ὅπως ἔκαναν οἱ πρόγονοί μας." 

Ἔκοψε ἕνα κομμάτι καὶ τὸ ἔδωσε στὸ ἀγόρι. "Δὲν εἶναι τὸ κρέας ποὺ μετράει, Νικόλα. Εἶναι οἱ ἄνθρωποι ποὺ μαζεύονται. Ἡ ζεστασιὰ τῆς παρέας." 

Τὸ παιδὶ κοίταξε γύρω του. Ὅλη ἡ οἰκογένεια ἦταν ἐκεῖ, γελῶντας, μιλῶντας, μοιράζοντας. 

"Κατάλαβα, γιαγιά," ψιθύρισε. "Μαζὶ εἴμαστε πιὸ δυνατοί." 

Ἠθικὸ Δίδαγμα:

Οἱ παραδόσεις δὲν εἶναι ἁπλὲς συνήθειες, ἀλλὰ γέφυρες ποὺ μᾶς ἑνώνουν μὲ τοὺς ἀγαπημένους μας καὶ μὲ τὶς ρίζες μας. Ἡ ἀληθινὴ τροφὴ τῆς ψυχῆς εἶναι ἡ κοινωνία καὶ ἡ ἀγάπη.