Θέλουμε διαρκή ευτυχία, αιώνια αγάπη.
Και χρειαζόμαστε κάποιον δίπλα μας που θα είναι η αιώνια πηγή αυτής της κατάστασης.
Αλλά αυτό δεν συμβαίνει.
Ακόμα και ο πιο έντονος έρωτας αργά ή γρήγορα εξασθενεί.
Για να εξελιχθεί σε αγάπη, είναι απαραίτητο να καταβάλουμε προσπάθεια, να δουλέψουμε πάνω στον εαυτό μας, να αλλάξουμε τον εαυτό μας και να «δουλέψουμε» για έναν άλλο άνθρωπο.
Δεν είμαστε πάντα έτοιμοι για αυτή τη δουλειά.
Θέλουμε κάποιον δίπλα μας που να είναι απόλυτα άνετος για εμάς:
κάποιον που να μας δίνει θετικά συναισθήματα και να μην ζητάει τίποτα σε αντάλλαγμα.
Αλλά αν δεν μάθουμε να δίνουμε από τον εαυτό μας, να θυσιάζουμε τον εαυτό μας (φυσικά, χωρίς υπερβολή, χωρίς να επιτρέπουμε στο άτομο δίπλα μας να γίνει τύραννος), τότε οι σχέσεις δεν μπορούν να γίνουν βαθιές και διαρκείς.
Στην πραγματικότητα, μόνο μέσω της αυτοβελτίωσης βρίσκεται ο δρόμος προς την ευτυχία.
Μόνο τότε μπορούμε να γίνουμε καλύτεροι.
Γι' αυτό ακριβώς στον Χριστιανισμό η οικογένεια νοείται ως ο δρόμος προς τον Θεό.
Και η πηγή της ευτυχίας... πρέπει να είναι μέσα μας, όχι έξω.
Πατέρας Αμφιλόχιος
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου