Άλλωστε, εμείς είμαστε η Εκκλησία - η Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία - και όλοι είμαστε κλημένοι να δοξάζουμε το Άγιο Πνεύμα με ενότητα και αγάπη. Έτσι είναι και τα πνευματικά μου παιδιά: όταν μένουν στην αγάπη, μένουν και με τον πνευματικό τους πατέρα, έτσι ώστε, όπως είπε ο άγιος, «να κλαίνε με αυτόν που κλαίει, αλλά να ενθαρρύνουν τρυφερά όλους τους απελπισμένους και να ενδυναμώνουν το πνεύμα τους.
Και διδάσκει όλους όσους ξεχνούν την εντολή του Κυρίου να αγαπούν τον πλησίον τους ως αδελφούς...» Αυτό είναι το θεμέλιο της ζωής ενός Χριστιανού - τόσο του πνευματικού πατέρα όσο και των πνευματικών του παιδιών: αγάπη και τρυφερότητα. Έχουμε ξεχάσει τη λέξη «τρυφερότητα». Θυμάμαι το χάδι της μητέρας μου: εμείς τα παιδιά θα κάναμε κάτι λάθος, και θα μας έκανε να νιώθουμε ένοχοι, αλλά πώς; Θα μας χάιδευε τόσο τρυφερά τα κεφάλια! Και θα ένιωθες το άγγιγμά της, και η δύναμη θα έρεε μέσα σου, και θα καταλάβαινες ότι βρίσκεσαι υπό τη μεγάλη προστασία μιας μητέρας. Έτσι συμβαίνει και στις σχέσεις μας με τα πνευματικά μας παιδιά: βρισκόμαστε υπό την προστασία της Εκκλησίας, νιώθουμε τη μητρική φροντίδα και τρυφερότητα της Εκκλησίας του Χριστού.
Γέροντας Ιωάννης (Μιρόνοφ)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου