«Ήμασταν 20 άτομα στο κελί, όλοι μαθητές ή φοιτητές. Μας πετούσαν τρία καρβέλια ψωμί για να τα μοιραστούμε. Το έκαναν επίτηδες, για να τσακωθούμε για το φαγητό. Υπήρχαν πάντα διαφωνίες, επειδή ο ένας είχε μια μεγαλύτερη φέτα, ο άλλος μια μικρότερη... Σε μια συγκεκριμένη ώρα, το βράδυ, μας κλείδωναν μέσα. Και αν πέθαινες, δεν άνοιγαν την πόρτα μέχρι το πρωί. Την πρώτη μέρα, μετά το βραδινό lockdown, κάλεσα τους άλλους συναδέλφους να προσευχηθούν. Διάβασα τον Ακάθιστο στη Μητέρα του Θεού. Εκείνη την εποχή, είχαμε και ένα μικρό προσευχητάρι. Και προσευχόμασταν. Μόλις ξεκινήσαμε αυτή την τάξη προσευχής, του θρησκευτικού διαλογισμού, δεν υπήρχε πια διχασμός. Και όταν ξεκίνησε αυτή η ατμόσφαιρα προσευχής, όλοι ξέχασαν ότι ήταν φυλακισμένοι, όλοι έγιναν ξανά αδέρφια. Για μήνες έμεινα έτσι, ώστε να μην σκεφτώ καν πότε θα έβγαινα από τη φυλακή. Αυτή η χαρά της χάρης ήταν πιο δελεαστική μετά τη θυσία μας από τη σκέψη της απελευθέρωσης».
- Πατήρ.Crăciun Opre
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου