«Ἕνα ἀπόγευμα εἶχε έλθει στο γέροντα
Σίμωνα Αρβανίτη ἕνας ἡλικιωμένος ἄνθρωπος ἀπό τό Ηράκλειο Κρήτης, γιά νά ἐξομολογηθή. Μόλις πήρε τήν εὐχή του, μέ φώναξε ὁ γέροντας νά τοῦ πάω μία λεκάνη, μία κανάτα νερό καί μία πετσέτα. Τα πήγα καί ὁ γέροντας σηκώθηκε ἀπό τό κρεβάτι, στό ὁποῖο ἦταν ξαπλωμένος, καί κάθισε. Πῆρε τή λεκάνη και
τήν κανάτα μπροστά του καί εἶπε στόν ἄνθρωπο
"Πλησίασε κοντά μου, γονάτισε ἐδῶ δίπλα στή λεκάνη καί σκύψε, γιά νά πλύνω τό κεφάλι σου". Ἀφοῦ
πλησίασε, ἄρχισε νά τόν πλένη καί νά τόν τρίβη καλά μέ τά χέρια του. Όταν τελείωσε ὅλο τό νερό τῆς κανάτας, μοῦ εἶπε ὁ γέροντας: "Δῶσε μου τήν
πετσέτα νά τόν σκουπίσω". Τοῦ τήν ἔδωσα, παρακολουθώντας ὅλη αὐτή τή σκηνή. Τήν ὥρα κατά τήν ὁποία τοῦ ἔλεγε: "Τώρα θά λάμπης σάν τόν ἥλιο".
Πράγματι ὅταν τελείωσε το σκούπισμα, έλαμπε σάν τόν ἥλιο, ὄχι ἐξωτερικῶς, ὅπως φαίνεται κάποιος πού πλένεται, αὐτός ἔλαμπε ἐσωτερικῶς. Ἡ λάμψι φαινόταν να βγαίνη μέσα ἀπό τό δέρμα του, να
εἶναι σάν φῶς.
Αὐτό εἶχε ξαναγίνει, ὅταν ὁ γέροντας ἦταν σέ νεαρή ηλικία στήν Κύμη. Κάποιος θέλησε νά τόν πειράξη, γιά νά γελάση μαζί του. Τόν ἔπιασε ὁ γέροντας
τῇ ἀπό τή μέση, τόν ἔβαλε κάτω ἀπό τή μασχάλη του μέ μεγάλη ἄνεσι, διότι ἦταν πολύ δυνατός, τόν πῆγε
στη βρύση, τοῦ ἔπλυνε καλά τό κεφάλι καί τοῦ ἔλεγε: “Από αὐτή τή στιγμή δέν θά ξανακάνης ἀστεῖα καί δέν θά ἀκοῦς τό σατανά ἄλλη φορά τί θά σοῦ λέη, γιά νά πειράζης τούς ἀνθρώπους καί νά γελᾶς
μαζί τους, ἀλλά θά γίνης τό παράδειγμα σέ ὅλους καί θα προσέχης". Ὅπως καί ἔγινε ἀπό τότε δέν ξαναπείραξε κανένα»
Βιβλιογραφία. Αρχιμανδρίτης Ιωάννης Κωστώφ. Σανίδα σωτηρίας. Εκδόσεις Ιερά Μονή Αγίου Ιωάννου Δαμασκηνού Ωρωπός Αττικής.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου