«Πάτερ, τι άλλο μπορώ να κάνω για να σωθώ;»
— Σιώπησε!!
— Δεν καταλαβαίνω…
— Είναι μια άσκηση. Προσπάθησε να σωπάσεις για όσο το δυνατόν περισσότερο.
— Δεν φαίνεται δύσκολο, νομίζω ότι μπορώ να το αντέξω.
— Δοκίμασέ το πρώτα.
Προσπάθησα. Μετά από μισή ώρα άρχισα να μιλάω, μετά θυμήθηκα και κάλυψα το στόμα μου με τα χέρια μου. Το ίδιο συνέβη και τις επόμενες μέρες. Υπήρχαν στιγμές που ένιωθα την ανάγκη να απαντήσω, να αντιταχθώ, να υπερασπιστώ τον εαυτό μου, αλλά έπρεπε να παραμείνω σιωπηλός.
Με την πάροδο του χρόνου, κατάλαβα ότι τις περισσότερες φορές, δεν υπήρχε λόγος να μιλήσω. Η σιωπή μου έφερνε ηρεμία: λιγότερες διαμάχες, λιγότεροι καβγάδες, λιγότερες συγκρούσεις. Σιγά σιγά, άρχισα να τη συνηθίζω.
Η σιωπή είναι μέρος του ασκητισμού και αποδίδει καρπούς. Ενδυναμώνει τη θέληση και καθαρίζει την ψυχή.
Προσπάθησε…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου