"Τὸ Λευκὸ Πέπλο τῶν Μετεώρων"
τοῦ Ἀρχιμ. Βαρλαὰμ Μετεωρίτου
Τὰ πρῶτα χιόνια στὰ Μετέωρα ἔπεσαν σιωπηλά, σὰν ψίθυρος ἀπὸ τὸν οὐρανό. Ὁ γέροντας Παΐσιος στεκόταν στὸ μπαλκόνι τῆς μονῆς, παρατηρῶντας τὶς λευκὲς νιφάδες νὰ χορεύουν γύρω ἀπὸ τοὺς ἀπόκρημνους βράχους.
"Κοίτα, παιδί μου," εἶπε στὸν νεαρὸ μοναχὸ Θεοφάνη, "πῶς τὸ χιόνι σκεπάζει τὰ πάντα μὲ τὴν ἴδια ἀγάπη. Δὲν διακρίνει βράχο ἀπὸ λουλούδι, μονοπάτι ἀπὸ γκρεμό."
Ὁ Θεοφάνης παρατηροῦσε μαγεμένος. Οἱ ὀγκώδεις βράχοι, ποὺ τὸν μεσημέρι φαίνονταν τόσο σκληροὶ καὶ ἀπρόσιτοι, τώρα φοροῦσαν λευκὸ πέπλο ἀθωότητας. Οἱ μοναστηριακοὶ θόλοι λαμπερίζαν σὰν ἀστέρια κρεμασμένα ἀνάμεσα γῆ καὶ οὐρανό.
"Γέροντα, γιατί ὅμως τὸ χιόνι λιώνει τόσο γρήγορα;" ρώτησε μὲ θλίψη.
Ὁ Παΐσιος χαμογέλασε. "Γιὰ νὰ μᾶς θυμίζει ὅτι ἡ ὀμορφιὰ εἶναι πρόσκαιρη, ἀλλὰ ἡ μνήμη της αἰώνια. Ἔτσι καὶ ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ, ἔρχεται σιωπηλά, μᾶς ἁγιάζει, κι ἂς φαίνεται παροδική, μένει χαραγμένη στὴν ψυχή μας."
Ἠθικὸ Δίδαγμα:
Ἡ πνευματικὴ ὀμορφιά, ὅπως τὸ χιόνι στὰ Μετέωρα, μπορεῖ νὰ εἶναι φευγαλέα στὴν ἐμφάνισή της, ἀλλὰ ἡ ἐντύπωση ποὺ ἀφήνει στὴν καρδιά μας εἶναι αἰώνια καὶ μεταμορφωτική.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου