Πατέρας Ραφαήλ Νόικα, για το πόσο δύσκολο είναι να προσευχόμαστε αυτές τις μέρες.

Πατέρας Ραφαήλ Νόικα, για το πόσο δύσκολο είναι να προσευχόμαστε αυτές τις μέρες

Ένας ιερομόναχος μου είπε ότι γνώριζε μια ηλικιωμένη μοναχή που είναι τώρα με τον Κύριο, η οποία του είπε μια μέρα, μετά την Επανάσταση: «Πάτερ, δεν ξέρω σε τι εποχές ζούμε! Πέρασα τον πόλεμο, πέρασα την πείνα μετά τον πόλεμο, αλλά δεν έχω ξαναδεί μέρες σαν κι αυτές. Την άλλη μέρα μου πήρε τέσσερις ώρες για να πω έναν ακάθιστο!» Προφανώς, ήθελε να πει τον ακάθιστο προσεκτικά, όχι με σκορπισμένο μυαλό.

Αυτό που θέλω να πω είναι ότι αυτό το μοναστήρι ήταν για μένα μια ακόμη μαρτυρία ότι ζούμε εκείνες τις μέρες – και ο Πατέρας Σωφρόνιος είπε πολλά γι' αυτό. Είπε, για παράδειγμα: «Αν θέλεις να προσευχηθείς, να ξέρεις ότι είσαι σαν ένα μόριο νερού σε έναν παγωμένο ωκεανό, ένα μόριο που δεν θέλει να παγώσει με τον ωκεανό. Στη φύση, αυτό είναι αδύνατο. Μην ξεχνάς αυτό που σου λέω, για να μην χάσεις τη σωτηρία σου!». Το είπε έτσι, αρκετές φορές. Νομίζω ότι εννοούσε: μην χάσεις τη σωτηρία σου, απελπισμένος.

Τι είναι ο παγωμένος ωκεανός; Ο κόσμος στον οποίο βρισκόμαστε. Ποιος προσεύχεται ακόμα σήμερα; Χθες περπάτησα λίγο στην πόλη, ήμουν καταθλιμμένος βλέποντας τον κόσμο στον οποίο βρισκόμαστε. Είναι ένας τόσο σκληρός κόσμος, τόσο ξένος στον Θεό, τόσο γεμάτος μόνο μάταια ιδανικά. Και εμείς, ο καθένας μας, είπε ο πατέρας Σωφρόνιος, δεν μιλούσε μόνο για ένα μόριο σε έναν ωκεανό, είμαστε μέρος του τεράστιου Αδαμικού δέντρου του οποίου ο χυμός μας θρέφει όλους. Τρεφόμαστε από τον χυμό που ρέει μέσα από αυτό το δέντρο, σήμερα δηλητηριώδη χυμό, τον χυμό της απιστίας, τον χυμό του μίσους για τον Θεό. Κοιτάξτε τα τηλεοπτικά προγράμματα που πάντα κοροϊδεύουν την Εκκλησία και βρίσκουν λόγους να κάνουν σκάνδαλα και ούτω καθεξής. Αυτή είναι η νέα εποχή στην οποία βρισκόμαστε.

Αν είμαι ένα κλαδί αυτού του δέντρου, πώς μπορώ να συγκεντρωθώ όταν όλος ο κόσμος κοιτάζει αλλού; Σε κάποιο βαθμό, μπορώ. Αλλά το μέτρο είναι ο βαθμός στον οποίο μπορώ να αποκτήσω κάτι από τον Θεό, από τη χάρη του Θεού. Αλλά μέχρι τότε βρίσκομαι σε αυτόν τον ατελείωτο αγώνα και το μόνο που μπορούσα να πω είναι όλα όσα έλεγε ο Πατέρας Κλεόπας: «Υπομονή, υπομονή, υπομονή και, όταν δεν μπορείς άλλο, υπομονή, υπομονή, υπομονή!» Και μην απελπίζεσαι! Προχώρα, γιατί στο Βιβλίο της Ζωής του Θεού δεν είναι γραμμένες μόνο οι επιτυχίες μας - οι οποίες δεν είναι δικές μας, άλλωστε. δική μας είναι η επιλογή, η επιτυχία είναι δική Του μέσα μας - αλλά είναι γραμμένες στο Βιβλίο της Ζωής και όλες οι φαινομενικά άχρηστες προσπάθειές μας, όταν δεν έχουμε καταφέρει τίποτα.

Έτσι, κράτα το νου σου στην κόλαση και μην απελπίζεσαι! Είμαστε σε αυτόν τον κόσμο, αλλά το λέω, ας έχουμε αυτή τη σκέψη: αν ο Θεός μου επέτρεψε να βρίσκομαι σε αυτόν τον κόσμο, ας πούμε αν ο Θεός με ευδόκησε να βρίσκομαι σε αυτόν τον διαβολικό κόσμο, σημαίνει ότι μπορώ ακόμα να σωθώ. Σε ποια βάση το λέω αυτό; Επειδή ο Χριστός είπε στο κεφ. 13 του Αγίου Μάρκου, παραφράζω λίγο, ότι, «αν καμία σάρκα δεν μπορεί να σωθεί, ο Πατέρας θα συντομεύσει εκείνες τις ημέρες». Αν λοιπόν αυτές οι μέρες δεν έχουν μειωθεί και έχω φτάσει κι εγώ σε αυτόν τον κόσμο και έχει φτάσει και το παιδί μου σε αυτόν τον κόσμο, με κάποιο τρόπο μπορούμε να σωθούμε. Αλλά, εν τω μεταξύ, υπομονή, υπομονή, αρκεί να  τα καταφέρουμε.

Συνέδριο Ιασίου, 2016