Μετεωρίτικοι Στοχασμοί.56

"Ὁ Δρόμος τοῦ Ἁγιασμοῦ"

τοῦ Ἀρχιμ. Βαρλαὰμ Μετεωρίτου

Παραμονὴ τῶν Φώτων. Ὁ παπᾶ-Χριστόφορος ξεκίνησε τὸ προσκύνημά του στὸ χωριό, κρατῶντας τὸ ἀσημένιο θυμιατὸ καὶ τὸ δοχεῖο μὲ τὸ Μεγάλο Ἁγιασμό. 

Πρῶτο σταθμό, τὸ σπίτι τῆς χήρας Ἑλένης. Τὰ χέρια της ἔτρεμαν καθὼς ἄναβε τὸ κερί. "Πάτερ, φέτος εἶμαι μόνη..." Ὁ ἱερέας ράντισε τὶς γωνιὲς τοῦ σπιτιοῦ ψάλλοντας ἤρεμα. Τὸ νερὸ τοῦ ἁγιασμοῦ ἔλαμψε σὰν ἀστέρια στὸ ξύλινο πάτωμα. 

Στοὺς χιονισμένους ἀγρούς, οἱ χωρικοὶ περίμεναν μὲ εὐλάβεια. Ὁ ἁγιασμὸς ἔπεφτε στὴ γῆ σὰν οὐράνια δροσιά, εὐλογῶντας τοὺς σπόρους ποὺ σύντομα θὰ ξυπνοῦσαν. 

Στὸ τελευταῖο σπίτι, ἕνα παιδὶ ρώτησε: "Παπᾶ, γιατί ραντίζετε νερό;" 

"Παιδί μου," χαμογέλασε ὁ ἱερέας, "τὸ νερὸ αὐτὸ θυμίζει τὴ βάπτιση τοῦ Χριστοῦ. Ὅπου πέφτει, φέρνει τὴν εὐλογία Του, στὰ σπίτια μας, στὶς καρδιές μας, στὴ γῆ ποὺ μᾶς ζωοτροφεί."

Ἠθικὸ Δίδαγμα:

Ὁ ἁγιασμὸς δὲν εἶναι μαγικὸ τελετουργικό, ἀλλὰ μνημόσυνο τῆς θείας παρουσίας στὴν καθημερινότητά μας. Ἐκεῖ ποὺ ὑπάρχει πίστη καὶ ἀγάπη, κάθε γωνιὰ τῆς ζωῆς μας γίνεται ἱερή.