Αληθινή ιστορία από το βιβλίο «Σχεδόν Άγιοι»

Αληθινή ιστορία από το βιβλίο «Σχεδόν Άγιοι»

Η ιστορία του π. Μελχισεδέκ είναι ίσως η πιο συγκλονιστική  του βιβλίου, γιατί αγγίζει το θέμα της πνευματικής αδιαφορίας που μπορεί να κυριεύσει ακόμα και έναν μοναχό.

Ο π. Μελχισεδέκ ήταν ένας πολύ ικανός ξυλουργός του μοναστηριού Πσκώφ .Ήταν εργατικός, τυπικός στα καθήκοντά του, αλλά με τα χρόνια η καρδιά του είχε «στεγνώσει». Έκανε τα πάντα μηχανικά, χωρίς φλόγα προσευχής.

Το Συμβάν

Μια μέρα, ενώ δούλευε, έπαθε ένα βαρύ εγκεφαλικό επεισόδιο. Έπεσε στο έδαφος και για αρκετή ώρα ήταν σε κατάσταση κλινικού θανάτου. Οι μοναχοί που τον βρήκαν άρχισαν να προσεύχονται για την ψυχή του, θεωρώντας πως είχε «φύγει».

Όμως, ο π. Μελχισεδέκ συνήλθε ξαφνικά. Όταν άνοιξε τα μάτια του, το βλέμμα του ήταν γεμάτο τρόμο και δέος. Δεν ήταν πια ο ίδιος άνθρωπος.

Το Όραμα της Κρίσης. Όταν συνήλθε λίγο, διηγήθηκε στον π. Τύχωνα και στους άλλους πατέρες τι είδε όσο ήταν «αναίσθητος»:

Η Πεδιάδα: Είδε τον εαυτό του να στέκεται σε μια τεράστια, άγονη πεδιάδα. Εκεί, είδε έναν φωτεινό Άγγελο και απέναντί του μια σκοτεινή φιγούρα.

Το Φορτίο: Μπροστά του εμφανίστηκαν όλα τα έργα της ζωής του. Ο Άγγελος έφερε έναν τεράστιο σωρό από ξύλινα αντικείμενα — πόρτες, παράθυρα, εικονοστάσια — όλα όσα είχε φτιάξει ο π. Μελχισεδέκ στο μοναστήρι.

Η Ερώτηση: Ο Άγγελος τον κοίταξε με θλίψη και του είπε: «Μελχισεδέκ, όλα αυτά είναι καλά έργα, αλλά είναι έργα των χεριών σου. Πού είναι οι προσευχές σου; Πού είναι η μετάνοιά σου; Αυτά τα ξύλα δεν μπορούν να σε σώσουν».

Η Ετυμηγορία: Στο όραμά του, ένιωσε ότι η ψυχή του ήταν άδεια, παρόλο που είχε δουλέψει σκληρά όλη του τη ζωή. Τότε, άκουσε μια φωνή —την οποία απέδωσε στην Παναγία— που είπε: «Αφήστε τον να επιστρέψει. Χρειάζεται χρόνο για να μετανοήσει πραγματικά».

Η Μεταμόρφωση

Μετά από αυτό το περιστατικό, ο π. Μελχισεδέκ έγινε ένας άλλος άνθρωπος.

Σταμάτησε να μιλάει πολύ.

Κάθε φορά που περπατούσε στο μοναστήρι, τα μάτια του ήταν δακρυσμένα.

Περνούσε ώρες ολόκληρες στον ναό γονατιστός, όχι πια από καθήκον, αλλά από εσωτερική ανάγκη.

Το Τέλος

Όταν τελικά κοιμήθηκε μετά από λίγο καιρό, το πρόσωπό του ήταν γαλήνιο και φωτεινό. Είχε προλάβει να γεμίσει το «άδειο του δοχείο» με αυτό που του έλειπε: την αγάπη για τον Θεό και όχι μόνο για τη δουλειά του.