"Οἱ Χειμῶνες τῶν Μετεώρων"
τοῦ Ἀρχιμ. Βαρλαὰμ Μετεωρίτου
Ὁ γέροντας Δομέτιος στεκόταν στὸ παράθυρο τοῦ κελλιοῦ του, κοιτῶντας τὸ χιόνι νὰ στολίζει τοὺς βράχους σὰν ἱερὸ πέπλο. Τριάντα πέντε χειμῶνες εἶχε ζήσει σὲ αὐτοὺς τοὺς αἰωρούμενους βράχους, κι ὁ καθένας του εἶχε χαρίσει μιὰ περιπέτεια.
Θυμήθηκε τὸν πρῶτο του χειμῶνα, ὅταν νεαρὸς μοναχός, εἶχε παγιδευτεῖ στὸ χιόνι ἀνεβαίνοντας τὸ μονοπάτι. Τότε τὸ κρύο τὸν τρόμαζε.
Θυμήθηκε τὸν χειμῶνα ποὺ ἔσωσε τὸ χαμένο ἀρνάκι, σκαρφαλώνοντας στὰ παγωμένα πετρώματα.
Θυμήθηκε τὶς νύχτες ποὺ ἡ θύελλα οὔρλιαζε, κι ἐκεῖνος ἔψαλλε ἀκούραστος.
Τώρα, μὲ γκρίζα γενειάδα ποὺ ἀνέμιζε στὸν παγερὸ ἀέρα, τὸ κρύο δὲν τὸν τρόμαζε πιά. Κάθε χιονονιφάδα ἦταν μιὰ εὐλογία, κάθε παγωνιὰ μιὰ ὑπενθύμιση: ὅσο σκληραίνει ἡ φύση, τόσο μαλακώνει ἡ καρδιά.
Ἠθικὸ Δίδαγμα:
Οἱ δοκιμασίες τῶν χρόνων δὲν μᾶς σκληραίνουν, μᾶς διαφωτίζουν. Ὅπως τὸ χιόνι στολίζει τοὺς γυμνοὺς βράχους, ἔτσι καὶ οἱ περιπέτειες στολίζουν τὴν ψυχὴ μὲ σοφία.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου