Την δεκάτη τρίτη του μήνα, μνήμη των Αγίων Μαρτύρων Ερμύλου και Στρατονίκου. Ο Όσιος Πατήρ ημών Μάξιμος ο Καυσοκαλύβης, ο εν τω Aγίω Όρει του Άθω ασκήσας, κατά το ‚ατκ΄ [1320] έτος, εν ειρήνη τελειούται.

Την δεκάτη τρίτη του μήνα, μνήμη των Αγίων Μαρτύρων Ερμύλου και Στρατονίκου. 

Οι Άγιοι αυτοί έζησαν στα χρόνια του αυτοκράτορα Λικινίου, γύρω στο έτος 314 μ.Χ.

Ο Άγιος Ερμύλος ήταν διάκονος στο αξίωμά του, ενώ ο Στρατόνικος ήταν στενός φίλος του.

Όταν ο Άγιος Ερμύλος παρουσιάστηκε μπροστά στον αυτοκράτορα και ομολόγησε το όνομα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, αρχικά τον χτύπησαν με χάλκινα μαστίγια και κατόπιν τον καταξέσχισαν σε όλο του το σώμα με αγκαθωτά ραβδιά. Μέσα σε αυτά τα φρικτά βασανιστήρια, ο Ερμύλος καλούσε τον φίλο του Στρατόνικο να δείξει παρρησία και να ομολογήσει και εκείνος τον Χριστό.

Ο Στρατόνικος, βλέποντας τον φίλο του να βασανίζεται τόσο απάνθρωπα, με την κοιλιά και το στήθος του σχισμένα από τα χτυπήματα και τα αγκαθωτά ραβδιά, συγκινήθηκε βαθιά. Γι’ αυτό και δήλωσε αμέσως δημόσια ότι έχει την ίδια πίστη με τον Ερμύλο.

Όταν ρωτήθηκε από τον αυτοκράτορα, ομολόγησε ότι είναι Χριστιανός. Έτσι, τον χτύπησαν και τον έριξαν στον ποταμό Ίστρο, δηλαδή τον Δούναβη, μαζί με τον Άγιο Ερμύλο. Εκεί και οι δύο έλαβαν το μακάριο τέλος του μαρτυρίου τους.

Η Σύναξή τους τελείται στη μικρή Εκκλησία του Αρχαγγέλου Μιχαήλ, που βρίσκεται στην Οξεία, καθώς και στη Φυρμούπολη και στον τόπο που ονομάζεται Σπουδαίου, κοντά στο ορφανοτροφείο.

***

Την ίδια ημέρα μνήμη του Αγίου πατέρα μας Ιακώβου από την Νισίβι.

Ο Όσιος Ιάκωβος έζησε στα χρόνια του Μεγάλου Κωνσταντίνου, γύρω στο έτος 318 μ.Χ. Ήταν γέννημα και θρέμμα της μεγάλης πόλης Νίσιβης, η οποία παλαιότερα ονομαζόταν Αντιόχεια της Μυγδονίας και σήμερα λέγεται Νισβίν· βρίσκεται στη Μεσοποταμία.

Αγαπώντας την ερημική και ήσυχη ζωή, ανέβηκε στις πολύ ψηλές κορυφές των βουνών της περιοχής και υπέμενε με ανδρεία τις στερήσεις της φύσεως. Το καλοκαίρι καιγόταν από τον καύσωνα, ενώ τον χειμώνα βασανιζόταν από το δριμύ ψύχος. Τρεφόταν με άγρια χόρτα, έπινε λίγο νερό και φορούσε φτωχά ρούχα. Συνοπτικά, με τη σκληρότατη άσκηση κατέβαλλε το σώμα του, ενώ την ψυχή του τη συντηρούσε και τη ζωογονούσε με πνευματική τροφή, δηλαδή με τη θεία προσευχή και τη μελέτη των Αγίων Γραφών.

Από αυτές τις θεοειδείς αρετές ο μακάριος απέκτησε μεγάλη αγάπη και παρρησία προς τον Θεό. Έλαβε από τη χάρη του Αγίου Πνεύματος τη δύναμη να θαυματουργεί και να προγνωρίζει τα μέλλοντα.

Κάποτε, περνώντας από έναν τόπο, είδε σε μια πηγή μερικές νέες γυναίκες που συμπεριφέρονταν απρεπώς. Αμέσως καταράστηκε την πηγή και το νερό της ξεράθηκε. Καταράστηκε επίσης τις γυναίκες και τα μαύρα μαλλιά τους άσπρισαν. Αργότερα, ύστερα από παρακλήσεις των Χριστιανών της περιοχής, το νερό της πηγής ανέβλυσε ξανά, τα μαλλιά όμως των γυναικών δεν επανήλθαν στο προηγούμενο χρώμα τους.

Άλλη φορά, βλέποντας έναν Πέρση δικαστή να εκδίδει άδικη απόφαση, καταράστηκε μια πέτρα που βρισκόταν κοντά του. Και τότε συνέβη το θαυμαστό: η πέτρα διαλύθηκε σε αναρίθμητα κομμάτια.

Κάποτε ο Όσιος θέλησε να πάει σε ένα χωριό, αλλά στον δρόμο συνάντησε μερικούς φτωχούς που ζητούσαν ελεημοσύνη. Ένας από αυτούς προσποιήθηκε ότι ήταν νεκρός, ενώ οι άλλοι, κοροϊδεύοντας, παρακαλούσαν τον Άγιο να τους δώσει χρήματα για την ταφή του. Ο Όσιος προσευχήθηκε να συγχωρηθούν οι αμαρτίες εκείνου που προσποιήθηκε τον θάνατο, και τότε η ψυχή του πράγματι χωρίστηκε από το σώμα και πέθανε. Ύστερα όμως, κατόπιν θερμών παρακλήσεων των συντρόφων του, ο Άγιος τον ανέστησε.

Για τις πολλές αρετές του, ο θείος Ιάκωβος έγινε Επίσκοπος της πατρίδας του, της Νίσιβης. Παρέστη επίσης στην Πρώτη Οικουμενική Σύνοδο που συγκλήθηκε στη Νίκαια, όπου και καταδίκασε τον δυσσεβή Άρειο με ανάθεμα. Και όταν ο Άρειος επιχείρησε αργότερα να επανενταχθεί στην Εκκλησία και να συλλειτουργήσει με δόλο, ο θείος Ιάκωβος, μαζί με τους άλλους Πατέρες, τον θανάτωσε με την προσευχή του, διότι μέσα στον αποχωρητήριο χώρο χύθηκαν όλα του τα σπλάχνα.

Όταν επίσης ο βασιλιάς των Περσών Σαβώριος πολιόρκησε τη Νίσιβη με ισχυρό στρατό και πολλές πολεμικές μηχανές, τότε ο θείος Ιάκωβος, με τη μορφή μοναχού, προκάλεσε την υποχώρηση των Περσών. Προσευχήθηκε στον Θεό και στάλθηκε εναντίον τους ένα νέφος από σκνίπες και κουνούπια, τα οποία επιτέθηκαν στα άλογα και στους ελέφαντές τους. Τα ζώα, δαγκωμένα και αφηνιασμένα, έσπασαν τα δεσμά τους και τράπηκαν σε φυγή. Βλέποντας ο βασιλιάς αυτό το παράδοξο γεγονός και μη γνωρίζοντας τι να πράξει, επέστρεψε άπρακτος στην Περσία.

Αφού λοιπόν ο θείος Ιάκωβος έλαμψε με τόσα μεγάλα θαύματα και έφθασε σε βαθιά γεράματα, αναπαύθηκε μακαρίως εν Κυρίω.

***

Ο Όσιος Πατήρ ημών Μάξιμος ο Καυσοκαλύβης, ο εν τω Aγίω Όρει του Άθω ασκήσας, κατά το ‚ατκ΄ [1320] έτος, εν ειρήνη τελειούται.

Ο  Όσιος Μάξιμος, κατά κόσμο Μανουήλ, γεννήθηκε στην πόλη Λάμψακο από ευσεβείς γονείς οι οποίοι τον ανέθρεψαν με παιδεία και νουθεσία Κυρίου. Εκάρη μοναχός σε μοναστήρι του όρους Γάνου και μετά από σύντομη παραμονή σε Κωνσταντινούπολη και Θεσσαλονίκη, κατέληξε στην Μονή της Λαύρας στο Άγιο Όρος. Λόγω των συχνών μετακινήσεων του έκαιγε την καλύβα του για να ασκείται στην πλήρη ακτημοσύνη. Γι αυτό το λόγο ονομάσθηκε Καυσοκαλύβης. Εκοιμήθη ειρηνικά το 1365 μ.Χ. σε ηλικία 95 ετών.

Ο Γέρων Δανιήλ Κατουνακιώτης για την εμφάνιση της Παναγίας στον άγιο Μάξιμο τον Καυσοκαλυβίτη

Ο άγιος Μάξιμος ησκείτο στη Μεγίστη Λαύρα. Παρακαλούσε συνεχώς την Παναγία να του δώσει την «καρδιακή προσευχή». Να τον φωτίσει, δηλαδή, να προσεύχεται με την καρδιακή, τη νοερά προσευχήν. Η Παναγία εισήκουσε τις προσευχές του και του έδωσε την εντολή να πάει στην κορυφή του Άθωνος, λέγοντάς του συγχρόνως: «Έλα κι εκεί θα σου αποκαλύψω το αιτούμενον»! Ο πατήρ Μάξιμος μια και δυο πήρε το μπαστουνάκι του και ξεκίνησε. Βάδιζε, βάδιζε ώρες ολόκληρες, έξι, επτά, οκτώ, 10 ώρες! Με το ένα χέρι κρατούσε το ραβδάκι και με το άλλο τραβούσε το κομποσχοίνι του. Κάποτε έφθασε στην κορυφή. Γονάτισε αμέσως κι άρχισε να προσεύχεται θερμά στην Παναγία μας. Έμεινε γονατιστός, προσευχόμενος τρία μερόνυκτα! Κάποια στιγμήν ο Γέροντας αισθάνθηκε μίαν άρρητη ευωδία και συγχρόνως είδε άπλετο φως να τον κατακλύζει! Τον περιέλουσε το άκτιστο φως… Μέσα σ” αυτές τις συγκλονιστικές συνθήκες εμφανίσθηκε η Παναγία! Ο πατήρ Μάξιμος εκάλυψε με τις παλάμες το πρόσωπό του λέγοντας:

«Υπεραγία Θεοτόκε, δεν είμαι άξιος να δω το υπεράγιο Πρόσωπό Σου».

Η Παρθένος του μίλησε για λίγο. Ο άγιος του Θεού ένιωσε την καρδιά του να σκιρτά από αγαλλίασιν. Εκείνη, βλέποντας την ταπείνωσή του, του έδωσε το χάρισμα της νοεράς προσευχής κι εξαφανίσθηκε μέσα στη λάμψη στην οποία και είχεν εμφανισθεί! Η Παναγία -εκτός από τη νοερά προσευχή- του έδωσε και άλλη μίαν ιδιαίτερη χάρη, να ίπταται! Μάλιστα, γι” αυτό τον ονομάζουν το «πτηνόν του Άθω»! Συγκεκριμένα, στους Χαιρετισμούς των Αγιορειτών Αγίων διαβάζουμε: «Χαίροις, Μάξιμε πάτερ, αετέ υψιβάμον»!

Έπειτα κατέβηκε στη Σκήτη των Καυσοκαλυβίων, η οποία πήρε την ονομασία της από τον άγιο Μάξιμο.

Η εμφάνιση της Θεοτόκου στον άγιο Μάξιμο τον Καυσοκαλυβίτη

Η Θεοτόκος εμφανίστηκε στον άγιο Μάξιμο τον Καυσοκαλυβίτη (13 Ιανουαρίου) όταν μόναζε στην Μεγίστη Λαύρα και του είπε να ανέβει στην κορυφή του Αθωνα για να λάβει την χάρη του Αγίου Πνεύματος. Κι εκείνος ανέβηκε στην κορυφή του όρους το Σαββάτο της Πεντηκοστής όπου πέρασε όλη τη νύκτα άγρυπνος, μαζί με άλλους μοναχούς, οι οποίοι μετά την Θεία Λειτουργία ανεχώρησαν. Ο δε θείος Μάξιμος έμεινε εκεί μόνος τρία μερόνυχτα προσευχόμενος αδιαλείπτως ...

Και του φανερώνεται η Θεοτόκος μετά δόξης πολλής ως βασίλισσα, κρατώντας στα χεριά της τον Υιόν της, μέσα σε εξαίσιο και θείο φως οπού διέλαμπε και εφώτιζε τριγύρω όλα τα μέρη εκείνα. Την εδοξολόγησε δε μετά χαράς ανεκλαλήτου λέγοντας: Χαίρε Κεχαριτωμένη, ο Κύριος μετά Σού· και άλλα τοιαύτα.

Έπειτα πέφτοντας, προσκύνησε τον Κύριον με την Κυρία Θεοτόκο, και δέχθηκε την ευλογία του Κυρίου.Του δόθηκε και άρτος ουράνιος, που ήταν τόσες μέρες νηστικός, μόλις πήρε τον άρτο και τον έβαλε στο στόμα του, τον περικύκλωσε άνωθεν θείο φως και άκουσε ύμνο Αγγελικό. Η δε Θεοτόκος ανέβηκε στα ουράνια. Τόση δε έλλαμψις και ευωδία έμεινε στην κορυφή του όρους, ώστε έγινε εκστατικός ο Άγιος, και δεν ήθελε να κατέβη αποκεί και να στερηθή εκείνη την ευωδία και το φως.

Μετά τρεις μέρες κατέβηκε κατά την προσταγή της Θεοτόκου, και πήγε στον Ναό της τον ονομαζόμενο Παναγία. Εκεί έμεινε λίγες ημέρες κι ανέβηκε πάλι στη κορυφή, και ασπάζετο τον τόπο εκείνο στον οποίο στάθηκε η Θεοτόκος μετά δόξης, και ζητούσε πάλι μετά δακρύων τη θεία της παρουσία. Όμως, μόνον φως είδε και ευωδία ωσφράνθηκε αχόρταστο, και γέμισε δε ολόκληρος από χαρά και άρρητη ευφροσύνη. Και αυτό έγινε δύο και τρεις φορές που ανέβηκε στην κορυφή.

Θεοτόκε Παρθένε, χαίρε κεχαριτωμένη Μαρία, ο Κύριος μετά Σου. Ευλογημένη Συ εν γυναιξί, και ευλογημένος ο καρπός της κοιλίας Σου, ότι Σωτήρα έτεκες, των ψυχών ημών.

Πηγές: saint.gr   iconandlight