Μετεωρίτικοι Στοχασμοί.61

"Ὁ Γέροντας Θεόφραστος"

τοῦ Ἀρχιμ. Βαρλαὰμ Μετεωρίτου

Στὴν κορυφὴ ἑνὸς μικροῦ βράχου, ὅπου οἱ ἀετοὶ χόρευαν μὲ τὸν ἄνεμο, στεκόταν τὸ μοναστήρι τοῦ γέροντα Θεοφράστου. Ἐκεῖ, ὁ ἅγιος αὐτὸς ἄνθρωπος ὕφαινε τὴ ζωή του σὰν χρυσοκέντητο ἄμφιο.

Τὰ πρωινὰ τὸν ἔβρισκαν στὸ ἐργαστήριο, ὅπου μὲ βελόνα καὶ ἱερὸ μετάξι δημιουργοῦσε ἐπιτραχήλια ποὺ ἔμοιαζαν νὰ φέρουν τὴν ἴδια τήν οὐράνια χάρη. Κάθε ραφὴ ἦταν προσευχή, κάθε κέντημα ὕμνος.

Στὴ μαγειρική, τὰ χέρια του μεταμόρφωναν τὰ ἁπλᾶ ὄσπρια σὲ συμφωνίες γεύσεων. Οἱ προσκυνητὲς ἔλεγαν πὼς ἡ φακῆ του Θεοφράστου εἶχε τὴ γλυκάδα τοῦ παραδείσου. 

Ἕνα χειμωνιάτικο βράδυ, φτωχὸς ὁδοιπόρος χτύπησε τὴν πόρτα. Ὁ γέροντας τὸν ὑποδέχτηκε μὲ ζεστὸ φαγητὸ καὶ τοῦ χάρισε μιὰ ὑφαντὴ ζώνη. "Γέροντα," ρώτησε ὁ ξένος, "πῶς τὰ καταφέρνεις ὅλα;"

"Τέκνον μου," χαμογέλασε ὁ Θεόφραστος, "ὅταν ράβεις μὲ ἀγάπη, μαγειρεύεις μὲ καρδιὰ καὶ δέχεσαι μὲ χαρά, τὰ χέρια σου γίνονται ἐργαλεῖα τοῦ Θεοῦ."

Ἠθικὸ Δίδαγμα:

Ἡ ἀληθινὴ τέχνη δὲν βρίσκεται στὴν ἐπιδεξιότητα τῶν χεριῶν, ἀλλὰ στὴν ἀγάπη τῆς καρδιᾶς ποὺ ὁδηγεῖ κάθε κίνημα.