Η διάθεση της ψυχής σε ανθρώπους που έχουν γνωρίσει την επίσκεψη του Θεού μπορεί να φαίνεται ακατανόητη, καθώς πραγματικά σκέφτονται και αισθάνονται ότι είναι άξιοι της κόλασης και των αιώνιων βασάνων. Ωστόσο, ταυτόχρονα δεν είναι η απελπισία που τους κυριεύει - ολόκληρη η ύπαρξή τους είναι γεμάτη με ένα αίσθημα μεγαλείου της αγιότητας του Θεού, της για πάντα ευλογημένης.
Το όραμα της άπειρης αγιότητας του ταπεινού Θεού-Χριστού φέρνει τη συνείδηση και το αίσθημα της αμαρτίας που ζει και εργάζεται μέσα μας, σε τέτοιο βαθμό που ένα άτομο αισθάνεται πραγματικά «συμπιεσμένο», και σε μια μεγάλη ώθηση ολόκληρης της ύπαρξής του προς τον Θεό, και μια ισχυρή αποστροφή για το κακό του, βυθίζεται στο κλάμα. Η επιθυμία της ψυχής να γίνει σαν τον Θεό στην αγία ταπεινότητα γίνεται τότε σαν μια μοιραία δίψα. Μια ιδιαίτερη πνευματική λύπη από την επίγνωση της βδέλυγμάς του βασανίζει δυνατά την ψυχή. Σε αυτή την κουραστική μαρασμό για την αγιότητα υπάρχει ήδη ένα βασικό στοιχείο της ίδιας της αγιότητας, και γι' αυτό οι Πατέρες την αποκαλούν αγία λύπη, και έχοντας την αγαπήσει για την αγιότητά της, την αγαπούν και την προστατεύουν.
— Απόσπασμα από: Γεννημένος από τον Ύψιστο • Κεφάλαιο 9: Μετάνοια (σελ. 94) • Άγιος Σωφρόνιος ο Αθωνίτης
Τοιχογραφία του Αγίου Σιλουανού στο βιβλίο «Δίψα για τον Θεό» (σελ. 34) από την Κοινότητα του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή (Έσσεξ, Αγγλία)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου