Θα ακούσομε αύριο στο ευαγγέλιο
«Φωνὴ βοῶντος ἐν τῇ ἐρήμῳ,
ετοιμάσατε τὴν ὁδὸν Κυρίου,
εὐθείας ποιεῖτε τὰς τρίβους αὐτοῦ»...
Πολλές φορές αναρωτιόμαστε:
γιατί δεν αισθανόμαστε
την παρουσία του Θεού στη ζωή μας;
Γιατί μοιάζει μακριά;
Μήπως, τελικά,
να αναρωτηθούμε ότι δεν υπάρχει δρόμος;
Ξέρεις για να φτάσει κανείς κάπου,
χρειάζεται διάβαση, μονοπάτι, πέρασμα.
Και ο Θεός
στην προσπάθεια Του να μας συναντήσει
πολλές φορές σκόνταψε πάνω στα πάθη μας.
Γι’ αυτό και μας λέει ο Τίμιος Πρόδρομος:
«Πάσα φάραγξ πληρωθήσεται και
παν όρος και βουνός ταπεινωθήσεται».
Οι χαράδρες λένε οι Πατέρες μας
είναι τα εσωτερικά μας χάσματα,
οι αποστάσεις
από τον εαυτό μας και από τους άλλους.
Και τα βουνά είναι οι όγκοι των παθών μας,
οι εγωισμοί μας, οι φόβοι μας, οι βεβαιότητές μας.
Και τι τα γκρεμίζει όλα αυτά;
Ένα μόνο πράγμα: η μετάνοια.
Αυτή η σιωπηλή, αλλά πανίσχυρη δύναμη
που ανοίγει δρόμο στον Θεό.
Όμως το πέρασμα του Θεού μέσα από τη ζωή μας
μοιάζει με πορεία σε δρόμο που δεν είναι δωρεάν.
Υπάρχουν και διόδια.
Όχι γιατί ο Θεός τα έβαλε,
αλλά γιατί εμείς, λίγο λίγο,
έχουμε πουλήσει κομμάτια
της ύπαρξής μας στον πονηρό.
Εφάμαρτες συνήθειες, εγωισμούς, εξαρτήσεις,
μικρές και μεγάλες υποχωρήσεις.
Και κάθε τέτοιο κομμάτι
γίνεται εμπόδιο στο διάβα Του.
Έτσι, η πορεία μας προς τον Χριστό έχει κόστος.
Κοστίζει το «εγώ»,
χρειάζεται να ξοδέψουμε επιθυμίες,
κοστίζει το σκοτάδι στο οποίο είμαστε πλούσιοι...
Κι όμως, εδώ είναι το θαύμα της αγάπης Του:
πολλές φορές δεν περιμένει καν
να διανύσουμε όλο τον δρόμο.
Ξοδεύει Εκείνος τη δική Του ταπείνωση
και έρχεται προς τα εμάς,
μειώνει τον κόπο, την θυσία μας.
Όχι για να μη πληρώσουμε τίποτα,
αλλά για να μη χαθούμε στον δρόμο.
Βλέπεις έρχονται και κάποιοι ‘’εκ δεξιών’’
και δήθεν για το καλό μας,
παρακάμπτουν την πορείας μας...
«Ἔρχου, Κύριε Ἰησοῦ» (Ἀποκ. κβ´ 20).....
Πόσο ευλογημένοι είναι εκείνοι
που κάνανε χώρο στην ζωή τους
και νοιώσανε τον βηματισμό Του,
αυτό το Άγιο Του σεργιάνι
μέσα στην καθημερινότητά τους....
Πατήρ Ιωάννης Παπαδημητρίου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου