"Ἡ Καλλισθένη καὶ ὁ Χρῆστος ὁ Μάγος"
τοῦ Ἀρχιμ. Βαρλαὰμ Μετεωρίτου
Ἡ Καλλισθένη καθόταν στὴν κουζίνα μὲ τὸ τσάϊ της καὶ ἀναλογιζόταν: πῶς στὸ καλὸ ὁ Χρῆστος εἶχε καταφέρει νὰ μετατρέψει τὸν ἄντρα της σὲ αὐτόματη ταμειακὴ μηχανή;
«Τελευταία φορά, Καλλισθένη!» ὄρκιζότάν ὁ Γιῶργος κάθε βδομάδα. «Τοῦ εἶπα τὰ κάθετά του! Τὸν ἔβρισα! Τὸν ἔδιωξα!» Καὶ μετὰ ἀπὸ δύο μέρες: «Ἀγάπη μου, ὁ Χρῆστος χρειάζεται 450 εὐρώ... προσωρινά...»
Ἐκεῖνο τὸ πρωί, ἡ Καλλισθένη ἀνακάλυψε ὅτι οἱ μισὲς γυναῖκες ποὺ πηγαίνουν στὴν ἐκκλησία ἦταν χωρισμένες. «Ἴσως,» σκέφτηκε μὲ ἕνα πονηρὸ χαμόγελο, «νὰ ἔχουν κι αὐτὲς τὸν δικό τους Χρῆστο.»
Ἐκείνη τὴ στιγμὴ χτύπησε τὸ κουδούνι. Ὁ Χρῆστος! «Καλλισθένη μου, εἶναι ὁ Γιῶργος μέσα;»
«Ὄχι, Χρῆστο. Ἀλλὰ μπὲς μέσα. Θέλω νὰ σοῦ πῶ κάτι γιὰ ἕνα μοναστήρι...»
Ὁ Χρῆστος κατάλαβε ἀπὸ τὸ βλέμμα της πὼς αὐτὴ τὴ φορὰ τὸ εἶχε παρακάνει. Ἡ Καλλισθένη δὲν ἦταν πιὰ ἡ ἀφελὴς σύζυγος.
«Ξέρεις,» τοῦ εἶπε χαμογελῶντας, «στὸ μοναστήρι δὲν δίνουν 450 εὐρώ. Ἀλλὰ δίνουν γαλήνη.»
Ἠθικὸ Δίδαγμα:
Ἡ ὑπομονὴ ἔχει ὅρια, καὶ μερικὲς φορὲς ἡ ἀπειλὴ τῆς γαλήνης εἶναι πιὸ τρομακτικὴ ἀπὸ ὅλες τὶς φωνὲς τοῦ κόσμου. Ὁ πραγματικὸς μάγος δὲν εἶναι αὐτὸς ποὺ παίρνει χρήματα, ἀλλὰ αὐτὸς ποὺ καταλαβαίνει πότε τὸ παιχνίδι τελείωσε.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου