Ἀφιέρωμα: "Ἡ Ἐκκλησία ὡς κέντρο ταυτότητας"

Ἑπομένως, τὸ μόνο καλὸ 

ποὺ μποροῦμε νὰ κάνουμε 

στὸν ἄλλον εἶναι 

ὄχι νὰ τοῦ διορθώσουμε τὰ πάθη,

ἀλλὰ νὰ τοῦ δώσουμε τὴν ἐλπίδα 

ὅτι τὰ πάθη του

μποροῦν νὰ θεραπευτοῦν 

χάρη στὸν Σαρκωθέντα καὶ

Ἐνανθρωπήσαντα Χριστό. 

Σὲ κανένα δὲν μποροῦμε

νὰ ἐμπνεύσουμε 

τὴν ἐλπίδα τῆς σωτηρίας του, 

ἂν τὸν πλησιάσουμε 

ὡς δυνατοὶ καὶ Ἅγιοι. 

Ἐκεῖνο ποὺ χρειάζεται ὁ ἄνθρωπος 

εἶναι νὰ μᾶς δεῖ 

δίπλα του 

ὡς ἀδύναμους σὰν κι αὐτόν, 

ἀλλὰ γεμάτους

χαρὰ καὶ ἐλπίδα. 

Τὸν ἀληθινὸ Ἅγιο 

τὸν πλησιάζουν

χιλιάδες ἄνθρωποι 

ὄχι γιὰ νὰ ἀκούσουν διδαχὲς 

καὶ συμβουλές, 

ἀλλὰ ἐπειδὴ 

τὸν αἰσθάνονται ὅμοιό τους,

ἀνίσχυρο καὶ ἁμαρτωλό, 

ἀλλὰ γεμάτο χάρη 

καὶ χαρὰ Θεοῦ. 

Ἔρχονται κοντά του 

γιὰ νὰ πάρουν λίγη

ἀπὸ τὴν ἐλπίδα του 

καὶ τὴ χαρά του. 

Αὐτὴ εἶναι 

ἡ ἀληθινὴ ποιμαντικὴ 

τῆς Ἐκκλησίας μας, 

διότι ὁ Χριστὸς εἶναι

 «ὁ Ποιμὴν ὁ καλὸς» 

καὶ «τὴν ψυχὴν αὐτοῦ τίθησιν ὑπὲρ

τῶν προβάτων» ( Ἰω. 10, 11).

Ἀρχιμανδρίτου Βαρνάβα Γιάγκου

Ὁ πολιτισμὸς τῆς συγκατάβασης ἢ

«Ὁ τηλικοῦτος Θεὸς ἐπεθύμησε πόρνης»

(ἀπόσπασμα)

Ἀφιέρωμα: "Ἡ Ἐκκλησία ὡς κέντρο ταυτότητας"

Τεῦχος 354, Ἰανουάριος/Φεβρουάριος  2023

@ακόλουθοι