"Ὁ Δάσκαλος Χρῆστος καὶ τὸ Μάθημα Ζωγραφικῆς"
τοῦ Ἀρχιμ. Βαρλαὰμ Μετεωρίτου
Ὁ δάσκαλος Χρῆστος μπῆκε στὴν τάξη κρατῶντας τὰ χρώματα μὲ περηφάνια. "Σήμερα," ἀνακοίνωσε ἐπίσημα, "θὰ ζωγραφίσουμε τὸ σπίτι μας!"
Ὁ μικρὸς Τζόνι σήκωσε τὸ χέρι του. "Κύριε, τὸ δικό μας σπίτι ἔχει ρόδες!"
Ὁ Χρῆστος κόλλησε. Στὸ πανεπιστήμιο δὲν τὸν εἶχαν προετοιμάσει γιὰ κινητὰ σπίτια.
Ἡ Ρόζα πρόσθεσε: "Ἐγὼ θὰ ζωγραφίσω τρία σπίτια. Τοῦ παπποῦ, τῆς θείας καὶ τὸ τροχόσπιτο!"
"Ἐγὼ ἕξι!" φώναξε ὁ Στέλιος. "Ἔχουμε συγγενεῖς παντοῦ!"
Σύντομα ὅλα τὰ παιδιὰ ζωγράφιζαν μὲ μανία. Ὄχι ἕνα σπίτι, ἀλλὰ ὁλόκληρες συνοικίες, δρόμους, χωριά!
Ὁ Χρῆστος κοίταξε τὸ δικό του μονόχρωμο σπιτάκι καὶ τὸ ἔσκισε. Πῆρε καινούργιο χαρτὶ καὶ ἄρχισε νὰ ζωγραφίζει δρόμους ποὺ ὁδηγοῦσαν παντοῦ.
"Τί ζωγραφίζεις, κύριε;" τὸν ρώτησε ὁ Τζόνι.
"Μαθαίνω," χαμογέλασε ὁ Χρῆστος, "πὼς τὸ σπίτι δὲν εἶναι τοῖχοι. Εἶναι ὅπου εἶναι ἡ καρδιά σου!"
Ἠθικὸ Δίδαγμα:
Οἱ καλύτεροι δάσκαλοι εἶναι αὐτοὶ ποὺ μαθαίνουν ἀπὸ τοὺς μαθητές τους. Ἡ πραγματικὴ σοφία ἔρχεται ὅταν ἀκοῦμε μὲ ἀνοιχτὴ καρδιὰ κάθε φωνή, κάθε ἐμπειρία, κάθε διαφορετικὸ κόσμο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου