Κάποτε άκουσα την ακόλουθη ιστορία για έναν καθηγητή αστρονομίας που μιλούσε με ενθουσιασμό σε ένα πλανητάριο για ένα νεφέλωμα και άλλα τέτοια θαύματα.
Παρατηρώντας έναν ταπεινό ιερέα που είχε ενταχθεί στην ομάδα των φοιτητών του, ο καθηγητής ρώτησε: «Τι λέει η Γραφή σας για το διάστημα και τα δισεκατομμύρια αστέρια του;»
Αντί να δώσει μια άμεση απάντηση, ο ιερέας έκανε μια δική του ερώτηση: «Πείτε μου, καθηγητά», είπε, «πιστεύετε ότι η επιστήμη θα εφεύρει όλο και πιο ισχυρά τηλεσκόπια, ώστε να μπορούμε να βλέπουμε όλο και πιο βαθιά στο σύμπαν;»
«Φυσικά, η πρόοδος είναι δυνατή και η επιστήμη θα τελειοποιεί συνεχώς τα όργανα για την εξερεύνηση του διαστήματος», απάντησε ο αστρονόμος.
«Υπάρχει λοιπόν ελπίδα ότι μια μέρα θα έχουμε τηλεσκόπια που θα δείχνουν όλα όσα υπάρχουν στο σύμπαν, μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια;»
«Αυτό θα ήταν αδύνατο, επειδή το σύμπαν είναι άπειρο», απάντησε ο επιστήμονας.
«Υπάρχει λοιπόν όριο στην επιστήμη;»
«Ναι, με αυτή την έννοια υπάρχει.»
«Λοιπόν, κύριε καθηγητά», είπε ο ιερέας, «όπου σταματάει εντελώς η επιστήμη σας, εκεί αρχίζει η δική μας επιστήμη, και οι Γραφές μας μιλούν γι' αυτήν».
Άγιος Σωφρόνιος ο Αθωνίτης,
στο «Προσευχή-Εμπειρία της Αιώνιας Ζωής» (Η Ζωή Του είναι Δική Μου)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου